ລາຍການກວດກາຄວາມເປັນສ່ວນຕົວ ກ່ອນເອົາເອກະສານບໍລິສັດເຂົ້າ AI ໃດກໍຕາມ

ກ່ອນພິມຫຍັງລົງໃນ AI ໃຫ້ຖາມຄຳຖາມນີ້ກ່ອນ

ພະນັກງານຄົນໜຶ່ງເປີດສັນຍາຢູ່ຕໍ່ໜ້າ, ມີເດັດໄລນ໌ອີກຊາວນາທີ, ແລະ ມີແຊັດ AI ຟຣີເປີດຢູ່ອີກແທັບໜຶ່ງ. ການກັອບປີ້ສັນຍາວາງເຂົ້າໄປແລ້ວຖາມ "ສະຫຼຸບໃຫ້ແນ່" ເບິ່ງຄືບໍ່ມີອັນຕະລາຍ. ສ່ວນຫຼາຍບໍ່ແມ່ນ AI ເອງທີ່ກໍ່ຄວາມເສຍຫາຍ ແຕ່ແມ່ນການບໍ່ຮູ້ວ່າຂໍ້ຄວາມນັ້ນໄປຢູ່ໃສແລ້ວ, ໃຜອ່ານໄດ້ອີກແດ່, ແລະ ມັນຈະຍັງຢູ່ບ່ອນນັ້ນອີກໜຶ່ງປີຂ້າງໜ້າບໍ. ລາຍການກວດການີ້ ແມ່ນລຳດັບຂັ້ນຕອນທີ່ພວກເຮົາເດີນນຳລູກຄ້າ ກ່ອນເອກະສານຈິງຈະໄດ້ແຕະ AI ໃດກໍຕາມ, ທັງແບບສ່ວນຕົວ ແລະ ສາທາລະນະ. ມັນບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນກັບ software ໃດໜຶ່ງ. ມັນຂຶ້ນກັບພຶດຕິກຳການເຮັດວຽກ.

ໃຫ້ຄິດວ່ານີ້ແມ່ນລະບົບລູກໂສ້: ແຕ່ລະຂໍ້ຈະໃຊ້ວຽກໄດ້ກໍຕໍ່ເມື່ອຂໍ້ກ່ອນໜ້າຍັງແໜ້ນ. ການຈັດແບ່ງເອກະສານຈະບໍ່ມີປະໂຫຍດ ຖ້າພະນັກງານຍັງເອົາເອກະສານຊັ້ນລັບໄປວາງໃນເຄື່ອງມືສາທາລະນະຈາກມືຖືໄດ້. ການແລ່ນ AI ສ່ວນຕົວຢູ່ server ຂອງເຮົາເອງກໍບໍ່ມີປະໂຫຍດ ຖ້າສິບຄົນໃຊ້ account ດຽວກັນ ແລ້ວບໍ່ມີໃຜບອກໄດ້ວ່າໃຜຖາມຫຍັງໄປແດ່. ເຮັດຕາມຂັ້ນຕອນນີ້ໃຫ້ຄົບຮອບໜຶ່ງກ່ອນ, ແລ້ວເກັບລາຍການກວດກາສັ້ນໆໄວ້ໃກ້ໂຕະ.

ຂັ້ນທີ 1: ຈັດແບ່ງເອກະສານ ກ່ອນແຕະ AI

ບໍ່ແມ່ນທຸກເອກະສານມີຄວາມສ່ຽງເທົ່າກັນ. ການປະຕິບັດຕໍ່ທຸກຢ່າງຄືກັນໝົດ ຈະເຮັດໃຫ້ວຽກຕິດຂັດ ຫຼື ຫຼຸດອອກສິ່ງທີ່ບໍ່ຄວນຫຼຸດ. ລະບົບສາມຊັ້ນນີ້ໃຊ້ໄດ້ກັບຫ້ອງການສ່ວນໃຫຍ່:

• ເປີດ (Open) — ຂໍ້ຄວາມໂຄສະນາ, ແຈ້ງການສາທາລະນະ, ລາຄາທີ່ເຜີຍແຜ່ແລ້ວ, ຂໍ້ມູນຜະລິດຕະພັນທົ່ວໄປ. ປອດໄພເກືອບທຸກບ່ອນ ລວມທັງເຄື່ອງມື AI ສາທາລະນະ ເພາະເປີດເຜີຍຢູ່ແລ້ວ.
• ພາຍໃນ (Internal) — ບັນທຶກກອງປະຊຸມ, ຂັ້ນຕອນການເຮັດວຽກພາຍໃນ, ລາຍງານຮ່າງ, ຈົດໝາຍໂຕ້ຕອບປະຈຳວັນສ່ວນໃຫຍ່. ໃຊ້ກັບ AI ສ່ວນຕົວທີ່ຄຸມໄດ້ ແຕ່ບໍ່ແມ່ນກັບເຄື່ອງມືສາທາລະນະ.
• ຈຳກັດ (Restricted) — ສັນຍາ, ເງິນເດືອນ ແລະ ຂໍ້ມູນ HR, ຂໍ້ມູນສ່ວນຕົວລູກຄ້າ, ລາຍງານການເງິນ, ຂໍ້ມູນລັບຂອງຄູ່ຮ່ວມທຸລະກິດ ຫຼື ລູກຄ້າ, ຂໍ້ມູນທາງການແພດ ຫຼື ແບບບັດປະຈຳຕົວ, ແລະ ລະຫັດລະບົບຮັກສາຄວາມປອດໄພ. ໄປໄດ້ສະເພາະ AI ທີ່ແລ່ນຢູ່ server ຫຼື ເຄືອຂ່າຍສ່ວນຕົວຂອງເຮົາເອງເທົ່ານັ້ນ ພາຍໃຕ້ກົດທາງລຸ່ມນີ້.

ຂຽນສິ່ງນີ້ລົງເປັນເອກະສານໜ້າດຽວ, ແຈກໃຫ້ທຸກພະແນກ, ແລະ ວາງຕົວຢ່າງຈິງຄຽງຂ້າງແຕ່ລະຊັ້ນ ເພາະພະນັກງານຈະຈື່ໄດ້ຈາກຕົວຢ່າງຫຼາຍກວ່ານິຍາມ. ທວນຄືນທຸກປີ ເພາະສິ່ງທີ່ຖືວ່າ "ຈຳກັດ" ໃນໂຮງໝໍ ຫຼື ໜ່ວຍງານລັດ ແມ່ນລາຍການທີ່ຍາວກວ່າຮ້ານຄ້ານ້ອຍ.

ຂັ້ນທີ 2: ຮູ້ແທ້ຊັດວ່າ AI ແລ່ນຢູ່ໃສ

ຄຳຖາມຂໍ້ດຽວນີ້ ຕັດສິນທຸກຢ່າງທີ່ຕາມມາ. ມີຄຳຕອບແທ້ຢູ່ສອງແບບ, ແລະ ມີພາສາການຕະຫຼາດຈຳນວນຫຼາຍທີ່ພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ຂອບລະຫວ່າງສອງແບບນີ້ເບລືອ:

• ແລ່ນຢູ່ພາຍໃນຕຶກ ຫຼື ເຄືອຂ່າຍສ່ວນຕົວຂອງເຮົາເອງ — ຢູ່ server ທີ່ເຮົາເປັນເຈົ້າຂອງ ຫຼື ເຊົ່າໃຊ້ແບບເຈາະຈົງ, ຄົນນອກເຂົ້າເຖິງບໍ່ໄດ້, ແລະ ທີມໄອທີຄຸມໂດຍກົງ. ເອກະສານຊັ້ນຈຳກັດວາງເຂົ້າໄດ້ບ່ອນນີ້ ພາຍໃຕ້ກົດທີ່ເຮົາກຳນົດເອງ.
• ແລ່ນຢູ່ບໍລິການສາທາລະນະຂອງຄົນອື່ນໃນອິນເຕີເນັດ — ເວັບແຊັດຟຣີ, ສ່ວນຂະຫຍາຍ browser, ແອັບທີ່ຜູກກັບ cloud ຂອງຜູ້ສະໜອງເອງ. ເຖິງບໍລິການຈະສັນຍາເລື່ອງຄວາມເປັນສ່ວນຕົວ, ເຮົາກໍກຳລັງໄວ້ໃຈບຸກຄົນທີ່ສາມທີ່ກວດສອບບໍ່ໄດ້. ໃຫ້ຖືວ່າທຸກອັນທີ່ພິມລົງໄປທີ່ນັ້ນ ອາດເບິ່ງເຫັນໄດ້ຈາກນອກອົງກອນ. ວາງໄດ້ສະເພາະເອກະສານຊັ້ນເປີດເທົ່ານັ້ນ.

ຖາມຜູ້ສະໜອງລາຍໃດ ລວມທັງພວກເຮົາເອງ ດ້ວຍຄຳຖາມກົງໆຂໍ້ດຽວ: "ຖ້າແຕ້ມກອບອ້ອມເຄືອຂ່າຍຂອງເຮົາ, ການປະມວນຜົນ AI ເກີດຂຶ້ນໃນກອບນັ້ນ ຫຼື ນອກກອບນັ້ນ?" ຄຳຕອບທີ່ບໍ່ຈະແຈ້ງ ກໍຄືຄຳຕອບໃນຕົວມັນເອງ. ຖ້າຂໍ້ສະເໜີບໍ່ສາມາດຊີ້ເທິງແຜນວາດໄດ້ວ່າ server ຕັ້ງຢູ່ບ່ອນໃດແທ້, ໃຫ້ເກັບເອກະສານຊັ້ນຈຳກັດໃຫ້ໄກຈາກມັນ. ເບິ່ງຄູ່ມື private AI ທຽບກັບ cloud AI ແລະ ໂຊລູຊັນ ຜູ້ຊ່ວຍເອກະສານ AI ແບບ on-premises ວ່າຊຸດຕິດຕັ້ງໃນຕຶກຮູບແບບໃດ.

ຂັ້ນທີ 3: ຄຸມວ່າໃຜມີບັນຊີ

ບັນຊີທີ່ໃຊ້ຮ່ວມກັນ ທຳລາຍການຄວບຄຸມຂໍ້ອື່ນໆເກືອບໝົດ ເພາະບໍ່ມີອັນໃດຕາມມາແຍກອອກໄດ້ວ່າຄຳຖາມຂອງໃຜເປັນຂອງໃຜ. ທຸກຄົນທີ່ໃຊ້ເຄື່ອງມືເກີນກວ່າເອກະສານຊັ້ນເປີດ ຕ້ອງມີບັນຊີສ່ວນຕົວທີ່ມີຊື່ລະບຸໄດ້, ຈຳກັດຕາມໜ້າວຽກຕົນເອງ. ພະນັກງານສາງເກັບເຄື່ອງ ບໍ່ຕ້ອງມີບັນຊີທີ່ຊອກຂໍ້ມູນເງິນເດືອນ HR ໄດ້, ເຖິງເຄື່ອງມືຈະຕອບຄຳຖາມນັ້ນໄດ້ທາງເຕັກນິກກໍຕາມ. ບັນຊີຄວນຖືກປິດໃນວັນທີ່ພະນັກງານອອກ, ໃສ່ໄວ້ໃນລາຍການກວດກາການອອກຈາກວຽກທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ ບໍ່ຕ້ອງສ້າງໃໝ່ແຍກອອກ. ເກັບລາຍຊື່ຜູ້ມີບັນຊີໄວ້ບ່ອນທີ່ຫົວໜ້າງານເບິ່ງເຫັນໄດ້ແທ້ — ຂະໜາດນ້ອຍໃຊ້ spreadsheet ກໍພໍ. ຖ້າບໍ່ມີໃຜຕອບໄດ້ພາຍໃນໜຶ່ງນາທີວ່າ "ຕອນນີ້ມີຈັກຄົນທີ່ເຂົ້າເຖິງຖານຂໍ້ມູນສັນຍາຜ່ານ AI", ກໍແປວ່າການຄວບຄຸມຂໍ້ນີ້ຍັງບໍ່ມີແທ້.

ຂັ້ນທີ 4: ເກັບບັນທຶກວ່າໃຜຖາມຫຍັງໄປແດ່

ການບັນທຶກລ໋ອກ ຊ່ວຍຕອບຄຳຖາມທີ່ທຸກຄົນຈະຖາມໃນທີ່ສຸດຫຼັງຈາກມີອັນຜິດພາດ: ໃຜເຫັນສິ່ງນີ້, ແລະ ເຫັນເມື່ອໃດ? ລ໋ອກທີ່ໃຊ້ງານໄດ້ຈິງ ຕ້ອງບັນທຶກຢ່າງໜ້ອຍຊື່ບັນຊີ, ວັນເວລາ, ເອກະສານທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ແລະ ຄວນມີຄຳຖາມທີ່ພິມໄປນຳ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນເລື່ອງບໍ່ໄວ້ໃຈພະນັກງານ ແຕ່ແມ່ນເລື່ອງປິດວົງຄຳຖາມໃຫ້ໄດ້ໄວ. ຖ້າລູກຄ້າຖາມວ່າເງື່ອນໄຂສັນຍາຂອງລາວໄປເປັນທີ່ຮູ້ຂອງຄົນນອກໄດ້ແນວໃດ, ລ໋ອກຈະປ່ຽນການເດົາໜຶ່ງອາທິດໃຫ້ເປັນການກວດຫ້ານາທີ, ແລະ ຍັງຊ່ວຍຫຼຸດຄຳຖາມສ່ວນໜ້ອຍທີ່ມາຈາກຄວາມສົງໄສແບບງຽບໆ ຖ້າຄົນຮູ້ວ່າມີການຕິດຕາມຢູ່ — ເໝືອນກ້ອງໜ້າຫ້ອງ server ປ່ຽນພຶດຕິກຳຄົນ. ຂໍໃຫ້ຜູ້ຕິດຕັ້ງເຄື່ອງມື AI ສະແດງລ໋ອກໃຫ້ເຫັນກ່ອນໄດ້ໃຊ້ງານຈິງ, ບໍ່ແມ່ນຫຼັງເກີດເຫດ.

ຂັ້ນທີ 5: ໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າບໍ່ມີຂໍ້ມູນໄປຝຶກໂມເດວສາທາລະນະ

ຂໍ້ນີ້ເຫັນພ້ອມງ່າຍ ແຕ່ປະຕິບັດຜິດງ່າຍຄືກັນ ເພາະຟັງຄືວ່າເປັນສະວິດທີ່ປິດຄັ້ງດຽວແລ້ວຈົບ. ຕາມຄວາມຈິງແລ້ວ ມັນເປັນຄຳຖາມທີ່ຕ້ອງຖາມຄືນຊ້ຳໆ ຕາມເຄື່ອງມືທີ່ປ່ຽນໄປ:

• AI ສ່ວນຕົວທີ່ແລ່ນຢູ່ server ຂອງເຮົາເອງ, ບໍ່ມີການເຊື່ອມຕໍ່ຄືນໄປໂຕລະບົບຝຶກໂມເດວຂອງຜູ້ສະໜອງສາທາລະນະ, ຈຶ່ງບໍ່ມີທາງທີ່ເອກະສານຂອງເຮົາຈະໄປປົນຢູ່ໃນໂມເດວທີ່ຕອບຄຳຖາມຂອງຄົນອື່ນໃນປີຕໍ່ໄປ. ນີ້ແມ່ນການຮັບປະກັນທີ່ແໜ້ນທີ່ສຸດທີ່ມີ ແລະ ເປັນເຫດຜົນທີ່ພວກເຮົາແນະນຳການຕິດຕັ້ງແບບ on-premises ສຳລັບວຽກຊັ້ນຈຳກັດ.
• ນະໂຍບາຍການຝຶກໂມເດວຂອງເຄື່ອງມືສາທາລະນະປ່ຽນໄດ້, ຕ່າງກັນລະຫວ່າງແພັກເກັດຟຣີ ແລະ ເສຍເງິນ, ແລະ ສ່ວນຫຼາຍເປັນແບບເປີດໄວ້ກ່ອນແລ້ວໃຫ້ໄປປິດເອງ ໝາຍຄວາມວ່າຕ້ອງປິດເອງຢ່າງຈິງຈັງ ແລ້ວກວດຄືນທຸກຄັ້ງທີ່ອັບເດດ. ເຖິງຜູ້ສະໜອງຢືນຢັນວ່າບໍ່ຝຶກຈາກຂໍ້ມູນເຮົາ, ເຮົາກໍຍັງອີງຄຳສັນຍາທີ່ກວດກາຈາກຂ້າງນອກບໍ່ໄດ້.
• ກົດທີ່ປອດໄພທີ່ສຸດ ແມ່ນກົດທີ່ງ່າຍທີ່ສຸດ: ສົມມຸດໄວ້ກ່ອນວ່າເອກະສານທີ່ພິມເຂົ້າເຄື່ອງມື AI ສາທາລະນະ, ມື້ໃດມື້ໜຶ່ງອາດໄປປາກົດໃຫ້ຄົນອື່ນເຫັນໄດ້, ແລ້ວຕັດສິນໃຈວ່າຍອມຮັບໄດ້ບໍ ສຳລັບເອກະສານສະເພາະຝ່າຍນີ້.

ຖ້າອົງກອນຕ້ອງໃຊ້ AI ກັບວຽກຊັ້ນຈຳກັດ ເຊັ່ນ ອ່ານສັນຍາ, ຮ່າງວຽກຈາກໄຟລ໌ລູກຄ້າ, ສະຫຼຸບເລື່ອງບຸກຄະລາກອນ, ທາງດຽວທີ່ຕັດຄຳຖາມນີ້ອອກໄດ້ທັງໝົດ ແມ່ນໃຊ້ໂຄງສ້າງພື້ນຖານທີ່ເຮົາຄຸມເອງ ເຊິ່ງ "ການຝຶກຈາກຂໍ້ມູນເຮົາ" ບໍ່ແມ່ນສິ່ງທີ່ server ນັ້ນເຮັດ. ຂະບວນການ ທົດລອງນຳພາ AI ຂອງພວກເຮົາ ທົດສອບດ້ວຍຕົວຢ່າງເອກະສານຂອງລູກຄ້າເອງ ກ່ອນຈະຊື້ server ໃດໆ.

ຂັ້ນທີ 6: ກຳນົດອາຍຸການເກັບ ແລະ ການລຶບ

ຕັດສິນໃຈໄວ້ກ່ອນເລີ່ມ ວ່າປະຫວັດແຊັດ, ເອກະສານທີ່ອັບໂຫລດ, ແລະ ຄຳຕອບທີ່ສ້າງຂຶ້ນ ຈະຢູ່ໃນລະບົບດົນເທົ່າໃດ ແລະ ໃຜລຶບໄດ້. ຖ້າບໍ່ມີກົດຈະແຈ້ງ ມັກເກີດສາມເລື່ອງ: ບໍ່ມີໃຜຕັດສິນໃຈ ຂອງທຸກຢ່າງຈຶ່ງສະສົມໄປເລື້ອຍໆ ກາຍເປັນກອງຂໍ້ມູນລະອຽດອ່ອນທີ່ບໍ່ມີໃຜດູແລ; ມີຄົນຄິດວ່າລຶບໄຟລ໌ຈາກ drive ທີ່ໃຊ້ຮ່ວມກັນແລ້ວ ກໍລຶບສຳເນົາຂອງ AI ນຳ ທັງທີ່ index ຫຼື cache ອາດເກັບແຍກໄວ້; ຫຼື ເອກະສານທີ່ຄວນຖືກທຳລາຍຕາມນະໂຍບາຍທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ ຍັງຄ້າງຢູ່ໃນເຄື່ອງມື AI ເພາະບໍ່ມີໃຜຂະຫຍາຍນະໂຍບາຍໃຫ້ຄອບຄຸມ. ຂຽນໄລຍະເວລາເກັບແຍກຕາມຊັ້ນລົງໃນນະໂຍບາຍເກັບເອກະສານທີ່ມີຢູ່ແລ້ວ ບໍ່ແມ່ນນະໂຍບາຍແຍກສະເພາະ AI ທີ່ມັກຖືກລືມພາຍໃນປີດຽວ. ຢືນຢັນຢ່າງເປັນຮູບປະທຳວ່າຄຳຂໍລຶບຈະລຶບເອກະສານອອກຈາກທຸກບ່ອນທີ່ AI ເຄີຍແຕະ ຄືໂຟນເດີອັບໂຫລດ, index ຊອກຫາ, ແລະ ຄຳຕອບທີ່ cache ໄວ້. "ລຶບແລ້ວ" ຢ່າງດຽວ ບໍ່ແມ່ນຄຳຕອບທີ່ສົມບູນ.

ຂັ້ນທີ 7: ສຳຮອງຂໍ້ມູນໃນສ່ວນທີ່ AI ແຕະຮອດ

ຜູ້ຊ່ວຍເອກະສານ AI ສ່ວນຫຼາຍ ຈົບລົງເປັນບ່ອນທີ່ເກັບເວີຊັນລ້າສຸດຂອງນະໂຍບາຍ ຫຼື ຂັ້ນຕອນການເຮັດວຽກ ໂດຍບໍ່ມີໃຜຕັ້ງໃຈ ເພາະພະນັກງານຫັນໄປຖາມ AI ແທນການຊອກໃນໂຟນເດີ. ອັນນີ້ເຮັດໃຫ້ index ແລະ ຄ່າຕັ້ງຂອງມັນ ຕ້ອງໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຄືລະບົບທຸລະກິດອື່ນໆ. ຢືນຢັນວ່າມີການສຳຮອງ server, index ເອກະສານ ແລະ ຄ່າຕັ້ງບັນຊີ, ຕາມຫຼັກ ການສຳຮອງແບບ 3-2-1 ດຽວກັນກັບລະບົບອື່ນ ພ້ອມ ແຜນການກູ້ຄືນ ຕອນ hardware ເສຍ. ຖ້າຕັ້ງຢູ່ໃນ ຫ້ອງ server, ກໍຕ້ອງມີ ການປ້ອງກັນດ້ວຍ UPS ຄືທຸກຢ່າງໃນຫ້ອງນັ້ນ. ໄຟຕົກກາງຄຳຖາມ ເປັນພຽງຄວາມລຳຄານນ້ອຍໆ ແຕ່ index ທີ່ເສຍຫາຍໂດຍບໍ່ມີສຳຮອງ ແມ່ນການສ້າງໃໝ່ຈາກສູນ.

ຂັ້ນທີ 8: ຂຽນກົດງ່າຍໆໃຫ້ພະນັກງານ

ນະໂຍບາຍທີ່ບໍ່ມີໃຜອ່ານ ບໍ່ປ່ຽນພຶດຕິກຳຫຍັງ. ກົດໜ້າດຽວ ຂຽນດ້ວຍພາສາທຳມະດາ, ສອນຕອນປະຖົມນິເທດ, ຄວນບອກວ່າເອກະສານຊັ້ນໃດໄປກັບເຄື່ອງມືໃດໄດ້, ຕ້ອງຕອບແນວໃດຖ້າລູກຄ້າຖາມວ່າຂໍ້ມູນຂອງລາວຖືກເອາເຂົ້າ AI ຫຼືບໍ່, ບອກໃຜຖ້າພາດວາງເອກະສານທີ່ບໍ່ຄວນວາງ — ໃຫ້ເປັນການລົມແບບ "ບອກເຮົາເພື່ອແກ້ໄຂ" ບໍ່ແມ່ນການລົງໂທດ, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນຄົນຈະຢຸດລາຍງານ — ແລະ ທວນກົດສັ້ນໆ ທຸກຄັ້ງທີ່ມີເຄື່ອງມືໃໝ່. ຈັບຄູ່ເລື່ອງນີ້ກັບ ການອົບຮົມຄວາມຮູ້ດ້ານຄວາມປອດໄພໃຫ້ພະນັກງານ ທີ່ກວ້າງກວ່າ ແທນທີ່ຈະແຍກອອກເປັນເລື່ອງດ່ຽວ ເພາະພຶດຕິກຳພື້ນຖານ ແມ່ນອັນດຽວກັນກັບທີ່ປ້ອງກັນຟິດຊິງ ແລະ ປັນຫາລະຫັດຜ່ານ.

ສິ່ງທີ່ຫ້າມວາງລົງໃນ AI ສາທາລະນະຢ່າງເດັດຂາດ

ລາຍການສັ້ນທີ່ຈື່ໄດ້ແທ້: ສັນຍາທີ່ເຊັນແລ້ວ, ຂໍ້ຕົກລົງບໍ່ເປີດເຜີຍຂໍ້ມູນ, ຫຼື ເງື່ອນໄຂລັບຂອງອີກຝ່າຍ; ຂໍ້ມູນເງິນເດືອນ, HR, ການລົງໂທດ, ຫຼື ຂໍ້ມູນທາງການແພດຂອງບຸກຄົນທີ່ລະບຸຊື່ໄດ້; ລາຍຊື່ລູກຄ້າ, ຂໍ້ມູນຕິດຕໍ່, ຫຼື ຂໍ້ມູນການເງິນຂອງລູກຄ້າ; ລະຫັດຜ່ານ, ໂຄ້ດເຂົ້າເຖິງ, ຫຼື ແຜນວາດເຄືອຂ່າຍ; ສິ່ງໃດທີ່ໄດ້ມາພາຍໃຕ້ເງື່ອນໄຂຄວາມລັບຂອງຄົນອື່ນ; ແລະ ງົບການເງິນຮ່າງ ຫຼື ລາຄາທີ່ຍັງບໍ່ເປີດເຜີຍ. ຖ້າເອກະສານນັ້ນຈະເຮັດໃຫ້ອົງກອນອັບອາຍ, ລະເມີດຂໍ້ຕົກລົງ, ຫຼື ສົ່ງຜົນຕໍ່ບຸກຄົນຈິງຖ້າຫຼຸດອອກ, ມັນຢູ່ໃນລາຍການນີ້ ບໍ່ວ່າຈະມີຂຽນໄວ້ບ່ອນອື່ນຫຼືບໍ່.

ລາຍການກວດກາສັ້ນໆທີ່ພິມໄວ້ໂຕະໄດ້

1. ເອກະສານນີ້ແມ່ນຊັ້ນເປີດ, ພາຍໃນ, ຫຼື ຈຳກັດ?
2. ຖ້າເປັນຊັ້ນຈຳກັດ, AI ແລ່ນຢູ່ພາຍໃນຕຶກ ຫຼື ເຄືອຂ່າຍຂອງເຮົາເອງ ບໍ່ແມ່ນອິນເຕີເນັດສາທາລະນະ ແທ້ບໍ?
3. ຜູ້ໃຊ້ມີບັນຊີສ່ວນຕົວທີ່ມີຊື່ລະບຸໄດ້, ຈຳກັດຕາມໜ້າວຽກຕົນເອງບໍ?
4. ມີລ໋ອກບັນທຶກວ່າໃຜຖາມຫຍັງແດ່ບໍ, ແລະ ມີໃຜເຄີຍເປີດເບິ່ງບໍ່ດົນມານີ້ບໍ?
5. ແນ່ໃຈບໍວ່າຂໍ້ມູນນີ້ຈະບໍ່ໄປຝຶກໂມເດວສາທາລະນະ, ກວດຄັ້ງລ້າສຸດເມື່ອໃດ?
6. ມີຂຽນໄວ້ບໍ ວ່າຈະເກັບດົນປານໃດ ແລະ ໃຜລຶບໄດ້?
7. server ນີ້ຖືກສຳຮອງຄືລະບົບສຳຄັນອື່ນໆຂອງເຮົາບໍ?
8. ພະນັກງານໄດ້ຮັບການບອກກົດຂອງເອກະສານປະເພດນີ້ແທ້ບໍ?

ຄວາມຜິດພາດທີ່ພວກເຮົາພົບເລື້ອຍ

1. ເບິ່ງ "AI" ເປັນສິ່ງດຽວກັນໝົດ. ເຄື່ອງມືແຊັດສາທາລະນະ ແລະ ຜູ້ຊ່ວຍ on-premises ມີຄວາມສ່ຽງຕ່າງກັນຢ່າງສິ້ນເຊີງ, ແລະ ພະນັກງານມັກບໍ່ຮູ້ວ່າກຳລັງໃຊ້ຕົວໃດຢູ່.
2. ຈັດຊັ້ນເອກະສານຄັ້ງດຽວແລ້ວບໍ່ທວນຄືນອີກ. ເອກະສານປະເພດໃໝ່ເກີດຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ແລ້ວບໍ່ມີໃຜອັບເດດລາຍການ.
3. ໃຊ້ບັນຊີຮ່ວມກັນເພື່ອ "ປະຢັດ license". ລຶບປະໂຫຍດຂອງການລ໋ອກ ແລະ ການຄວບຄຸມການເຂົ້າເຖິງອອກໄປງຽບໆທັງໝົດ.
4. ສົມມຸດວ່າໜ້າຄວາມເປັນສ່ວນຕົວຂອງຜູ້ສະໜອງ ເທົ່າກັບຂໍ້ເທັດຈິງທີ່ກວດກາແລ້ວ. ຂໍເບິ່ງແຜນວາດເຄືອຂ່າຍ ບໍ່ແມ່ນພຽງຫຍໍ້ໜ້າການຕະຫຼາດ.
5. ບໍ່ມີໃຜເປັນເຈົ້າຂອງເລື່ອງນີ້. ກົດຄວາມເປັນສ່ວນຕົວສຳລັບ AI ຈະເລື່ອນລອຍໄປເລື້ອຍໆ ຖ້າບໍ່ມີໃຜຮັບຜິດຊອບທວນຄືນມັນທຸກປີ.

ພວກເຮົາຊ່ວຍຫຍັງໄດ້

ພວກເຮົາຖືວ່າລາຍການກວດການີ້ ແມ່ນການລົມຄັ້ງທຳອິດ ບໍ່ແມ່ນເອກະສານທີ່ເຮັດຍ້ອນຫຼັງ. ກ່ອນໂຄງການ AI ໃດກໍຕາມ, ພວກເຮົາຍ່າງຜ່ານປະເພດເອກະສານຂອງທີມທ່ານໄປນຳກັນ, ຊ່ວຍຈັດຊັ້ນ, ແລະ ບອກຕົງໆວ່າການປະມວນຜົນຂອງແຕ່ລະຊັ້ນຈະເກີດຂຶ້ນຢູ່ໃສແທ້. ສຳລັບເອກະສານຊັ້ນຈຳກັດ, ພວກເຮົາແນະນຳສະເພາະຊຸດຕິດຕັ້ງທີ່ແລ່ນຢູ່ພາຍໃນຕຶກ ຫຼື ເຄືອຂ່າຍຂອງທ່ານເອງເທົ່ານັ້ນ — ເບິ່ງໂຊລູຊັນ ການຕິດຕັ້ງ ແລະ ດູແລ server AI ຂອງພວກເຮົາ ວ່າການຕິດຕັ້ງຈິງ, ບັນຊີ, ລ໋ອກ, ແລະ ການສຳຮອງຂໍ້ມູນເປັນແນວໃດ. ສົ່ງລາຍການປະເພດເອກະສານທີ່ທີມທ່ານໃຊ້ຢູ່ແລ້ວມາໃຫ້ພວກເຮົາ, ແລ້ວພວກເຮົາຈະບອກຕົງໆວ່າປະເພດໃດປອດໄພກັບ AI ແບບໃດ, ແລະ ປະເພດໃດທີ່ຕ້ອງມີຊຸດຕິດຕັ້ງສ່ວນຕົວກ່ອນ.