ບໍ່ມີໄຟເບີ? ທາງເລືອກອິນເຕີເນັດສຳລັບສາຂາຕ່າງແຂວງ

ຄຳຖາມທີ່ພວກເຮົາພົບຕົວຈິງ

"ສາຂາໃໝ່ຂອງພວກເຮົາບໍ່ມີສາຍໄຟເບີ, ແລະ ຕົວເມືອງທີ່ໃກ້ທີ່ສຸດທີ່ມີໄຟເບີກໍຢູ່ຫ່າງອອກໄປ 40 km. ພວກເຮົາຈະເຮັດແນວໃດເລື່ອງອິນເຕີເນັດ?" ພວກເຮົາໄດ້ຍິນຄຳຖາມນີ້ເລື້ອຍໆຈາກເຈົ້າຂອງທຸລະກິດທີ່ເປີດສາຂາ, ສາງສິນຄ້າ ແລະ ແຄ້ມງານນອກນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ ແລະ ຕົວເມືອງໃຫຍ່ຂອງແຂວງ. ຂ່າວດີກໍຄື: ທ່ານມີ 4 ທາງເລືອກທີ່ໃຊ້ງານໄດ້ຈິງ, ແລະ ໜ້າງານຕ່າງແຂວງສ່ວນຫຼາຍແມ່ນຈົບລົງດ້ວຍການໃຊ້ 2 ທາງເລືອກຮ່ວມກັນ. ຄູ່ມືນີ້ຈະອະທິບາຍແຕ່ລະທາງເລືອກ ແລະ ວິທີເລືອກ, ພ້ອມທັງປິດທ້າຍດ້ວຍລາຍການກວດກາສັ້ນໆສຳລັບການລົງສຳຫຼວດໜ້າງານຄັ້ງຕໍ່ໄປຂອງທ່ານ.

ທາງເລືອກທີ 1: 4G/5G ຕໍ່ເສົາອາກາດພາຍນອກ

ສຳລັບຫ້ອງການສ່ວນຫຼາຍທີ່ມີຄົນບໍ່ເກີນ 50 ຄົນ ພວກເຮົາຈະເລີ່ມຈາກຈຸດນີ້ກ່ອນ, ເພາະໜ້າງານຕ່າງແຂວງສ່ວນຫຼາຍມີສັນຍານມືຖືຢູ່ແລ້ວ ແລະ ການຕິດຕັ້ງໃຊ້ເວລາເປັນຊົ່ວໂມງ ບໍ່ແມ່ນເປັນອາທິດ. ຈຸດທີ່ຄົນສ່ວນຫຼາຍມັກພາດແມ່ນເລື່ອງເສົາອາກາດ. ເຣົາເຕີພາຍໃນອາຄານທີ່ວາງໄວ້ເທິງໂຕະຈະຮັບສັນຍານທີ່ອ່ອນ ແລະ ສະທ້ອນມາ. ແຕ່ເຣົາເຕີໂຕດຽວກັນນັ້ນ ເມື່ອຕໍ່ກັບເສົາອາກາດແບບກຳນົດທິດທາງເທິງເສົາສູງ 6 ຫາ 12 ແມັດ ຈະສາມາດຮັບສັນຍານຈາກເສົາສົ່ງທີ່ຢູ່ຫ່າງອອກໄປຫຼາຍກິໂລແມັດໄດ້, ແລະ ຄວາມແຕກຕ່າງນີ້ຈະສະແດງອອກມາໂດຍກົງໃນຄ່າວັດສັນຍານ.

ໃຫ້ຖາມຊ່າງຕິດຕັ້ງເພື່ອຂໍເບິ່ງຕົວເລກສອງຄ່າໃນໜ້າສະຖານະຂອງເຣົາເຕີ. ຄ່າ RSRP ບອກຄວາມແຮງຂອງສັນຍານ: ປະມານ -80 dBm ແມ່ນແຮງ, ປະມານ -100 dBm ແມ່ນອ່ອນ, ແລະ ຖ້າຕ່ຳກວ່າ -105 dBm ຈະຮູ້ສຶກວ່າເນັດບໍ່ນິ້ງ. ຄ່າ SINR ບອກຄຸນນະພາບສັນຍານ: ສູງກວ່າ 10 dB ແມ່ນສັນຍານສະອາດ, ຕ່ຳກວ່າ 0 dB ໝາຍເຖິງມີສັນຍານລົບກວນ ຫຼື ຊ່ອງສັນຍານແອອັດ. ຖ້າຄ່າ RSRP ດີ ແຕ່ SINR ບໍ່ດີ, ການຍົກເສົາໃຫ້ສູງຂຶ້ນ ຫຼື ການປັບທິດທາງການຫັນເສົາອາກາດໃໝ່ ມັກຈະຊ່ວຍໄດ້ຫຼາຍກວ່າການປ່ຽນໄປໃຊ້ເຣົາເຕີລາຄາແພງ. ນັ້ນຄືເຫດຜົນວ່າເປັນຫຍັງຄວາມສູງຂອງເສົາອາກາດຈຶ່ງສຳຄັນກວ່າຍີ່ຫໍ້ເຣົາເຕີ: ທຸກໆແມັດທີ່ສູງຂຶ້ນຈະຊ່ວຍໃຫ້ພົ້ນຕົ້ນໄມ້, ຫຼັງຄາ ແລະ ພູມສັນຖານທີ່ບັງລະຫວ່າງທ່ານກັບເສົາສົ່ງສັນຍານ.

ຂໍ້ແນະນຳໃນການປະຕິບັດຕົວຈິງຈຳນວນໜຶ່ງ: ໃຫ້ໃຊ້ເສົາອາກາດ ແລະ ສາຍສັນຍານຊະນິດໃຊ້ກາງແຈ້ງໂດຍສະເພາະ, ແລະ ແລ່ນສາຍໃຫ້ສັ້ນທີ່ສຸດ ເພາະສາຍທີ່ຍາວ ແລະ ນ້ອຍຈະກິນສັນຍານກ່ອນທີ່ມັນຈະມາຮອດເຣົາເຕີ. ໃຫ້ວາງເຣົາເຕີໄວ້ໃນຮົ່ມພາຍໃນອາຄານບ່ອນທີ່ອາກາດເຢັນ, ແລະ ທົດສອບໃນຊ່ວງເວລາເຮັດວຽກຕົວຈິງ: ຄວາມໄວໃນເວລາ 20:00 ມັກຈະຕ່ຳກວ່າເວລາ 10:00 ຫຼາຍ. ແລະ ຈື່ໄວ້ວ່າ ລິ້ງມືຖືເສັ້ນດຽວກໍຍັງເປັນພຽງລິ້ງດຽວ. ສຳລັບສາຂາທີ່ຕ້ອງຮັບຊຳລະເງິນ ຫຼື ໃຊ້ລະບົບສາງສິນຄ້າ, ຄວນຈັບຄູ່ກັບເສັ້ນທາງທີສອງຕາມທີ່ອະທິບາຍໄວ້ຂ້າງລຸ່ມນີ້.

ທາງເລືອກທີ 2: ອິນເຕີເນັດດາວທຽມວົງໂຄຈອນຕ່ຳ (LEO)

ອິນເຕີເນັດດາວທຽມ LEO ໃຊ້ດາວທຽມຈຳນວນຫຼາຍທີ່ໂຄຈອນຢູ່ໃກ້ໂລກ, ດັ່ງນັ້ນຄ່າຄວາມໜ່ວງ (latency) ໂດຍທົ່ວໄປຈະຢູ່ທີ່ 30 ຫາ 60 ms, ເຊິ່ງໄວພໍສຳລັບການໂທວິດີໂອ ແລະ ການໃຊ້ໂປຣແກຣມບັນຊີເທິງຄລາວ. ອັນນີ້ແຕກຕ່າງຫຼາຍຈາກບໍລິການດາວທຽມ GEO ຮຸ່ນເກົ່າທີ່ມີຄ່າຄວາມໜ່ວງເກືອບ 600 ms. ສຳລັບໜ້າງານທີ່ບໍ່ມີສັນຍານມືຖືທີ່ໃຊ້ການໄດ້ເລີຍ, ນີ້ມັກຈະເປັນທາງເລືອກທຳອິດທີ່ພວກເຮົາແນະນຳໃຫ້ທົດສອບ.

ມີສາມເງື່ອນໄຂທີ່ເປັນໂຕຕັດສິນວ່າມັນຈະໃຊ້ໄດ້ຜົນຢູ່ໜ້າງານຂອງທ່ານຫຼືບໍ່. ທີໜຶ່ງ, ຈານດາວທຽມຕ້ອງເຫັນທ້ອງຟ້າໂລ່ງ, ກວ້າງປະມານ 100 ອົງສາ ໂດຍບໍ່ມີຕົ້ນໄມ້ສູງ, ຫຼັງຄາ ຫຼື ພູເຂົາບັງທາງ. ໜ້າງານທີ່ອ້ອມຮອບດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ສູງຈະເຮັດໃຫ້ສັນຍານຫຼຸດທຸກໆບໍ່ເທົ່າໃດນາທີ ເມື່ອດາວທຽມເຄື່ອນຜ່ານຫຼັງໃບໄມ້. ທີສອງ, ໃຫ້ກວດກາເບິ່ງວ່າບໍລິການນັ້ນເປີດໃຫ້ໃຊ້ຢູ່ພື້ນທີ່ນັ້ນແທ້ຫຼືບໍ່ກ່ອນທີ່ຈະຊື້ອຸປະກອນ, ເພາະພື້ນທີ່ໃຫ້ບໍລິການ ແລະ ພື້ນທີ່ການຂາຍອາດມີການປ່ຽນແປງຕາມເວລາ. ທີສາມ, ຄິດໄລ່ເລື່ອງໄຟຟ້າ: ຈານດາວທຽມ ແລະ ເຣົາເຕີຂອງມັນກິນໄຟໝົດມື້, ໂດຍທົ່ວໄປແມ່ນຫຼາຍສິບວັດ (watts), ດັ່ງນັ້ນໜ້າງານຂະໜາດນ້ອຍຕ້ອງເອົາໂຫຼດນີ້ໄປລວມໃນການຄຳນວນ UPS ແລະ ໂຊລາເຊວນຳ.

ຝົນຕົກໜັກໄລຍະສັ້ນໆມັກຈະເຮັດໃຫ້ເນັດຊ້າລົງຊົ່ວຄາວຫຼາຍກວ່າຈະເຮັດໃຫ້ເນັດຂາດເປັນເວລາດົນ, ແລະ ລິ້ງກໍຈະກັບມາໃຊ້ໄດ້ເອງ. ໃຫ້ຕິດຕັ້ງຈານໄວ້ບ່ອນທີ່ພະນັກງານຍ່າງບໍ່ຕຳ ແລະ ບໍ່ມີໃຜເອົາລົດມາຈອດກ້ອງຈານ, ເພາະຖ້າຈານເຄື່ອນ ໝາຍຄວາມວ່າຕ້ອງໄດ້ໃຫ້ຊ່າງມາປັບທິດທາງໃໝ່.

ທາງເລືອກທີ 3: GEO VSAT ແລະ ລິ້ງໄມໂຄຣເວບແບບຈຸດຕໍ່ຈຸດ (Point-to-point microwave)

GEO VSAT ໃຊ້ດາວທຽມໜ່ວຍດຽວທີ່ຢູ່ສູງຈາກເສັ້ນສູນສູດຫຼາຍ, ດັ່ງນັ້ນທຸກຄຳສັ່ງ ແລະ ຄຳຕອບຮັບຕ້ອງເດີນທາງຂຶ້ນໄປຫາດາວທຽມ ແລະ ກັບລົງມາ, ລວມໄລຍະທາງທັງໝົດປະມານ 144,000 km. ນັ້ນເຮັດໃຫ້ມີຄ່າຄວາມໜ່ວງເກືອບ 600 ms ບໍ່ວ່າແພັກເກັດຈະໄວສ່ຳໃດກໍຕາມ. ວຽກທີ່ຕ້ອງໂຕ້ຕອບທັນທີຈະມີບັນຫາ: ການໂທວິດີໂອຈະເວົ້າທັບກັນ, ຣີໂມດເດັສທັອບຈະຮູ້ສຶກໜ່ວງໆ, ແລະ ການຕັ້ງຄ່າ VPN ບາງອັນຕ້ອງໄດ້ປັບຈູນໃໝ່ເພື່ອຮອງຮັບຄວາມຊ້ານີ້. ແຕ່ VSAT ສາມາດໃຊ້ງານໄດ້ເກືອບທຸກບ່ອນທີ່ເຫັນທ້ອງຟ້າທາງທິດໃຕ້, ແລະ ສຳລັບອີເມວ, ການສົ່ງຂໍ້ຄວາມ ແລະ ການອັບໂຫຼດລາຍງານຕອນກາງຄືນ ມັນຖືວ່າໃຊ້ງານໄດ້ດີເລີຍ. ພວກເຮົາຍັງເຫັນມັນຖືກໃຊ້ຢູ່ຕາມແຄ້ມງານທີ່ຫ່າງໄກສອກຫຼີກທີ່ສຸດ ເຊິ່ງບໍ່ມີສັນຍານອື່ນໃດໄປຮອດ.

ໄມໂຄຣເວບແບບຈຸດຕໍ່ຈຸດ (Point-to-point microwave) ແມ່ນແນວຄິດທີ່ກົງກັນຂ້າມ: ແທນທີ່ຈະຍິງສັນຍານຂຶ້ນໄປອະວະກາດ, ທ່ານຍິງສັນຍານຈາກໜ້າງານຂອງທ່ານໄປຫາຈຸດທີ່ມີສາຍໄຟເບີຢູ່ແລ້ວ ເຊັ່ນ: ຫ້ອງການອີກແຫ່ງໜຶ່ງ, ເສົາສົ່ງສັນຍານເທິງພູ ຫຼື ອາຄານໃນຕົວເມືອງ. ວິທີນີ້ຕ້ອງການໄລຍະເບິ່ງເຫັນກັນໂດຍກົງແທ້ໆ (line of sight) ລະຫວ່າງເສົາອາກາດທັງສອງສົ້ນ, ລວມທັງຕ້ອງມີພື້ນທີ່ວ່າງສຳລັບ Fresnel zone ເຊິ່ງເປັນພື້ນທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນຮູບຊົງຄືໝາກບານຣັກບີ້ອ້ອມຮອບແລວຄື້ນສັນຍານ. ທີ່ໄລຍະ 10 km ເຂດນີ້ຈະກວ້າງຫຼາຍແມັດຢູ່ຈຸດເຄິ່ງກາງ, ດັ່ງນັ້ນຕົ້ນໄມ້ທີ່ໃຫຍ່ຂຶ້ນມາບັງທາງຈະເຮັດໃຫ້ລິ້ງທີ່ເຄີຍໃຊ້ໄດ້ດີໃນມື້ຕິດຕັ້ງນັ້ນຂາດໄປ. ລິ້ງໄລຍະສັ້ນຕ່ຳກວ່າ 5 km ທີ່ເຫັນກັນແຈ້ງສາມາດສົ່ງຂໍ້ມູນໄດ້ຫຼາຍຮ້ອຍເມກະບິດ (megabits); ສ່ວນລິ້ງທີ່ຍາວຂຶ້ນຮອດ 20 ຫຼື 30 km ຕ້ອງໃຊ້ເສົາທີ່ສູງຂຶ້ນ ແລະ ຕ້ອງສຳຫຼວດພື້ນທີ່ກ່ອນ. ສຳລັບເຈົ້າຂອງສາຂາສ່ວນຫຼາຍ ຄຳຕອບກົງໆກໍຄື ໄມໂຄຣເວບຈະເໝາະສົມເມື່ອທ່ານເປັນເຈົ້າຂອງພື້ນທີ່ທັງສອງສົ້ນຢູ່ແລ້ວ ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ: ສາງສິນຄ້າ ແລະ ຮ້ານຄ້າຂອງທ່ານທີ່ຢູ່ໃນເມືອງດຽວກັນ.

ການປຽບທຽບ: ຄວາມໜ່ວງ, ສະພາບອາກາດ, ການຕິດຕັ້ງ ແລະ ຄວາມເໝາະສົມ

ໃຫ້ອ່ານຕາຕະລາງນີ້ເປັນໂຕກັ່ນຕອງເບື້ອງຕົ້ນ, ບໍ່ແມ່ນຄຳຕັດສິນສຸດທ້າຍ. ສາຂາທີ່ຢູ່ຫ່າງຈາກສາງສິນຄ້າທີ່ມີໄຟເບີຂອງທ່ານ 3 km ແລະ ເບິ່ງເຫັນກັນແຈ້ງ ຄວນຈະໃຊ້ໄມໂຄຣເວບ ບໍ່ແມ່ນດາວທຽມ. ແຄ້ມງານໃນຮ່ອມພູທີ່ມີຕົ້ນໄມ້ສູງ ແຕ່ມີສັນຍານມືຖືທີ່ພໍໃຊ້ໄດ້ ຄວນໃຊ້ 4G/5G ຕໍ່ຂຶ້ນເສົາສູງ, ບໍ່ແມ່ນເອົາຈານດາວທຽມໄປຫັນໃສ່ໃບໄມ້. ຖ້າທ່ານຕ້ອງການຄຳແນະນຳເພີ່ມເຕີມກ່ຽວກັບແນວຄິດລະບົບສຳຮອງໂດຍທົ່ວໄປ, ຄູ່ມືອິນເຕີເນັດສຳຮອງແບບສອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ (dual-ISP) ຂອງພວກເຮົາໄດ້ອະທິບາຍແນວຄິດດຽວກັນນີ້ສຳລັບຫ້ອງການໃນຕົວເມືອງ.

ການລວມສອງລິ້ງເຂົ້າກັນດ້ວຍ SD-WAN failover

ລິ້ງດຽວບໍ່ວ່າຈະເປັນປະເພດໃດກໍຕາມ ມື້ໜຶ່ງມັນກໍຕ້ອງລົ້ມ: ເສົາສົ່ງສັນຍານດັບ, ຈານດາວທຽມຖືກຕຳ, ຫຼື ພາຍຸພັດເຮັດໃຫ້ໄຟຟ້າຫຼັກດັບ. ສຳລັບສາຂາທີ່ຕ້ອງຮັບການຂາຍ, ຄຸ້ມຄອງສາງ ຫຼື ຮັບຄິວລູກຄ້າ, ວິທີແກ້ໄຂແມ່ນການໃຊ້ສອງລິ້ງທີ່ຕ່າງປະເພດກັນ ບວກກັບເຣົາເຕີ SD-WAN ຂະໜາດນ້ອຍທີ່ຄອຍເຝົ້າເບິ່ງທັງສອງເສັ້ນ ແລະ ຍ້າຍການໃຊ້ງານ (traffic) ພາຍໃນບໍ່ເທົ່າໃດວິນາທີເມື່ອເສັ້ນທາງໜຶ່ງມີບັນຫາ. ຄຳວ່າ "ຕ່າງປະເພດກັນ" ແມ່ນສຳຄັນຫຼາຍໃນຈຸດນີ້. ຊິມກາດສອງອັນທີ່ເກາະເສົາສົ່ງຕົ້ນດຽວກັນ ຈະລົ້ມໄປພ້ອມກັນ, ດັ່ງນັ້ນຄວນຈັບຄູ່ລິ້ງມືຖືກັບດາວທຽມ, ຫຼື ໄມໂຄຣເວບກັບມືຖື.

ເຣົາເຕີ SD-WAN ຍັງສາມາດແຍກເສັ້ນທາງການໃຊ້ງານຕາມປະເພດວຽກໄດ້ອີກດ້ວຍ: ໃຫ້ລະບົບຂາຍໜ້າຮ້ານ (POS) ແລະ ສຽງ ແລ່ນໄປທາງທີ່ມີຄວາມໜ່ວງຕ່ຳສຸດ, ສ່ວນການເບິ່ງກ້ອງ CCTV ແລະ ການສຳຮອງຂໍ້ມູນ (backup) ໃຫ້ໄປໃຊ້ລິ້ງໃດກໍໄດ້ທີ່ຍັງມີຄວາມຈຸເຫຼືອ. ບົດຄວາມ ການປຽບທຽບ SD-WAN ກັບ MPLS ຂອງພວກເຮົາໄດ້ອະທິບາຍແນວຄິດການແຍກເສັ້ນທາງນີ້ສຳລັບເຈົ້າຂອງທຸລະກິດທີ່ມີຫຼາຍສາຂາ. ໃຫ້ທົດສອບທຸກໆເດືອນດ້ວຍການຖອດສາຍລິ້ງຫຼັກອອກປະມານສິບນາທີໃນຊ່ວງເວລາທີ່ບໍ່ຄ່ອຍມີຄົນ. ລະບົບສຳຮອງທີ່ບໍ່ເຄີຍມີໃຜທົດສອບເລີຍ ກໍເປັນພຽງແຕ່ຄວາມຫວັງເທົ່ານັ້ນ.

ຄວນໃຫ້ວຽກໃດແລ່ນເທິງລິ້ງໃດ

ບໍ່ແມ່ນທຸກໂປຣແກຣມທີ່ຈະຕ້ອງການລິ້ງແບບດຽວກັນ. ຂໍ້ມູນຂອງລະບົບຂາຍໜ້າຮ້ານ (POS) ນັ້ນນ້ອຍຫຼາຍ, ມັກຈະໃຊ້ພຽງແຕ່ບໍ່ເທົ່າໃດສິບ kilobits ຕໍ່ວິນາທີຕໍ່ເຄື່ອງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ມັນບໍ່ມັກການທີ່ສັນຍານຂາດໆຫາຍໆ ເພາະຖ້າການອະນຸມັດການຈ່າຍເງິນລົ້ມເຫຼວ ມັນຈະເຮັດໃຫ້ຄິວທັງໝົດຄ້າງ. ໃຫ້ເອົາລະບົບ POS ໄວ້ໃນເສັ້ນທາງທີ່ນິ້ງທີ່ສຸດຂອງທ່ານ ແລະ ກຽມຂັ້ນຕອນການເຮັດວຽກແບບເຈ້ຍສຳຮອງໄວ້ສຳລັບມື້ທີ່ທັງສອງລິ້ງລົ້ມພ້ອມກັນ. ການໂທວິດີໂອຕ້ອງການຄວາມໄວ 1.5 ຫາ 3 Mbps ຕໍ່ສາຍໃນແຕ່ລະຂາ (ຂາຂຶ້ນ-ຂາລົງ) ພ້ອມທັງຄວາມໜ່ວງຕ່ຳ, ດັ່ງນັ້ນມັນຈຶ່ງຄວນຢູ່ເທິງ 4G/5G, ດາວທຽມ LEO ຫຼື ໄມໂຄຣເວບ, ແລະ ບໍ່ຄວນໃຊ້ເທິງ GEO VSAT ເດັດຂາດຖ້າທ່ານສາມາດຫຼີກລ່ຽງໄດ້.

ການເບິ່ງກ້ອງ CCTV ຈາກທາງໄກ ແມ່ນໂຕກິນແບນວິດ (bandwidth) ທີ່ຄົນມັກລືມ: ພາບສຳຮອງ (substream) ຂອງກ້ອງໜຶ່ງໜ່ວຍໃຊ້ປະມານ 0.5 ຫາ 1 Mbps, ດັ່ງນັ້ນກ້ອງແປດໜ່ວຍອາດຈະຕ້ອງໃຊ້ຮອດ 8 Mbps ເຊິ່ງລິ້ງສາຂາຂອງທ່ານອາດຈະບໍ່ພໍ. ໃຫ້ບັນທຶກພາບໄວ້ຢູ່ເຄື່ອງ NVR ປະຈຳສາຂາ ແລະ ເປີດເບິ່ງພຽງແຕ່ເທື່ອລະໜຶ່ງ ຫຼື ສອງກ້ອງ, ຫຼື ຫຼຸດຄວາມລະອຽດຂອງການເບິ່ງຈາກທາງໄກລົງ. ໃຫ້ຕັ້ງເວລາການສຳຮອງຂໍ້ມູນຂຶ້ນຄລາວ ແລະ ການອັບເດດລະບົບໄວ້ໃນຕອນກາງຄືນ, ແລະ ຄຳນວນຂະໜາດລິ້ງໃຫ້ພໍດີກັບຊ່ວງທີ່ໃຊ້ງານສູງສຸດໃນຕອນກາງເວັນ.

ໄຟຟ້າ ແລະ ຟ້າຜ່າຢູ່ຈຸດຕັ້ງເສົາ

ໄຟຟ້າຢູ່ຕ່າງແຂວງມັກຈະດັບເລື້ອຍກວ່າ ແລະ ຮຸນແຮງກວ່າໄຟຟ້າໃນຕົວເມືອງ. ໄຟຕົກໃນຊ່ວງເວລາ 17:00 ຫາ 19:00 ແມ່ນເລື່ອງປົກກະຕິທົ່ວປະເທດລາວ, ແລະ ໜ້າງານຫ່າງໄກຍັງມີບັນຫາໄຟກະຊາກຕອນສະລັບເຄື່ອງປັ່ນໄຟ ແລະ ໄຟດັບຍາວໃນລະດູຝົນຕື່ມອີກ. ອຸປະກອນທຸກໂຕເທິງເສົາ, ເຣົາເຕີ ແລະ ຈານດາວທຽມ ຕ້ອງມີ UPS ສຳຮອງໄຟໄວ້ຢ່າງໜ້ອຍໃຫ້ພໍກັບຊ່ວງເວລາທີ່ລໍຖ້າເຄື່ອງປັ່ນໄຟຕິດ ບວກກັບເວລາເຜື່ອໄວ້ອີກໜ້ອຍໜຶ່ງ: ເວລາສຳຮອງໄຟຕົວຈິງ 15 ຫາ 30 ນາທີ ແມ່ນເໝາະສົມສຳລັບສາຂາສ່ວນຫຼາຍ. ໃຫ້ວັດໂຫຼດເປັນວັດ (watts) ແລະ ຄິດໄລ່ເລກຄືນສອງຮອບກ່ອນຊື້, ເພາະ UPS ທີ່ໝົດໄຟພາຍໃນສອງນາທີຫຼັງຈາກໄຟດັບ ບໍ່ສາມາດປ້ອງກັນຫຍັງໄດ້ເລີຍ.

ເສົາໂລຫະເທິງຫຼັງຄາ ຫຼື ເທິງພູ ແມ່ນເປົ້າໝາຍທີ່ຟ້າຜ່າມັກທີ່ສຸດ, ດັ່ງນັ້ນໃຫ້ເຊື່ອມຕໍ່ເສົາເຂົ້າກັບລະບົບສາຍດິນຂອງອາຄານດ້ວຍສາຍຕົວນຳທີ່ສັ້ນ ແລະ ໜາ, ຕິດຕັ້ງອຸປະກອນກັນຟ້າຜ່າ (surge protector) ໃສ່ທຸກສາຍທີ່ແລ່ນລົງມາຈາກເສົາ, ແລະ ຫ້າມແລ່ນສາຍຈາກເສົາຂະໜານໄປກັບສາຍໄຟຟ້າຫຼັກເດັດຂາດ. ໃຫ້ຈັດງົບປະມານສຳລັບການກວດກາໜຶ່ງຄັ້ງໃນລະດູຝົນ: ຫັນນັອດຍຶດຕ່າງໆໃຫ້ແໜ້ນ, ກວດກາຂີ້ໝ້ຽງ ແລະ ຢືນຢັນວ່າຄ່າສາຍດິນຍັງຕ່ຳຢູ່.

ການວາງແຜນແບນວິດ (Bandwidth) ແລະ ຂັ້ນຕອນຕໍ່ໄປຂອງທ່ານ

ໃຫ້ວາງແຜນລົງໃນເຈ້ຍໜ້າດຽວກ່ອນທີ່ຈະຊື້ຫຍັງກໍຕາມ: ຄິດໄລ່ຄ່າວໆປະມານ 1 Mbps ຕໍ່ພະນັກງານທີ່ເຮັດວຽກຕອນກາງເວັນໜຶ່ງຄົນສຳລັບວຽກຫ້ອງການທົ່ວໄປ, 2 Mbps ຕໍ່ການໂທວິດີໂອພ້ອມກັນໜຶ່ງສາຍ, 1 Mbps ຕໍ່ກ້ອງໜຶ່ງໜ່ວຍທີ່ເປີດເບິ່ງຈາກທາງໄກ, ແລ້ວບວກເຜື່ອໄວ້ອີກ 30 ເປີເຊັນ. ສາຂາທີ່ມີພະນັກງານ 15 ຄົນ ທີ່ມີການໂທວິດີໂອສອງສາຍ ແລະ ເບິ່ງກ້ອງຈາກທາງໄກສອງໜ່ວຍ ຈະຕ້ອງໃຊ້ແບນວິດປະມານ 27 Mbps. ໃຫ້ເອົາຕົວເລກນີ້ໄປທຽບກັບສິ່ງທີ່ແຕ່ລະທາງເລືອກສາມາດໃຫ້ໄດ້ຕົວຈິງຢູ່ໜ້າງານຂອງທ່ານ, ແລະ ລອງໃຊ້ ເຄື່ອງຄິດໄລ່ແບນວິດ ຂອງພວກເຮົາເພື່ອກວດກາຜົນລວມທັງໝົດອີກຄັ້ງ.

ຈາກນັ້ນ ໃຫ້ໃຊ້ລາຍການກວດການີ້ໃນຕອນລົງສຳຫຼວດໜ້າງານ:

• ຖ່າຍຮູບວິວຈາກເທິງຫຼັງຄາໄປທາງຕົວເມືອງທີ່ໃກ້ທີ່ສຸດ, ພ້ອມທັງໝາຍຈຸດທີ່ມີຕົ້ນໄມ້ ແລະ ພູບັງ.
• ບັນທຶກຄ່າສັນຍານມືຖື (RSRP ແລະ SINR) ທັງຢູ່ລະດັບພື້ນດິນ ແລະ ຢູ່ລະດັບຄວາມສູງຂອງເສົາ.
• ກວດກາເບິ່ງທ້ອງຟ້າໃນຈຸດທີ່ຈະຕັ້ງຈານດາວທຽມ, ລວມທັງຮົ່ມເງົາທີ່ບັງໃນຕອນເຊົ້າ ແລະ ຕອນບ່າຍ.
• ຈົດບັນທຶກໂຫຼດຂອງ UPS ເປັນວັດ (watts) ແລະ ເວລາໜ່ວງກ່ອນເຄື່ອງປັ່ນໄຟຈະຕິດເປັນວິນາທີ.
• ຢືນຢັນວ່າມີລິ້ງສອງປະເພດທີ່ຕ່າງກັນໃຫ້ໃຊ້ແທ້ ກ່ອນທີ່ຈະຮັບປາກກຳນົດມື້ເປີດສາຂາ.

ຂັ້ນຕອນຕໍ່ໄປພຽງຂໍ້ດຽວ: ເລືອກສອງທາງເລືອກທີ່ເປັນໄປໄດ້ຫຼາຍທີ່ສຸດຈາກຕາຕະລາງ ແລ້ວນຳໄປທົດສອບຢູ່ໜ້າງານຕົວຈິງເປັນເວລາໜຶ່ງມື້ເຮັດວຽກເຕັມໆຕໍ່ທາງເລືອກ. ຫຼັງຈາກນັ້ນ ໃຫ້ສົ່ງຄ່າວັດສັນຍານທີ່ລະດັບຄວາມສູງຂອງເສົາ, ຮູບຖ່າຍທ້ອງຟ້າຈຸດທີ່ຈະຕັ້ງຈານ ແລະ ລາຍການແບນວິດໜ້າດຽວຂອງທ່ານມາຫາພວກເຮົາທາງ WhatsApp, ແລ້ວພວກເຮົາຈະບອກທ່ານວ່າພວກເຮົາຈະເລືອກຕິດຕັ້ງຄູ່ໃດ ແລະ ຍ້ອນຫຍັງ.