GPS ຕິດຕາມລົດບັນທຸກບໍ່ແຮ່: ສັນຍານ, ນ້ຳມັນ, ຄົນຂັບ ແລະ Platform

ບັນຫາທີ່ເຮັດໃຫ້ຄົນເລີ່ມຊອກຫາລະບົບຕິດຕາມ

ທ້າຍເດືອນ ໃບບິນນ້ຳມັນບໍ່ກົງກັບຈຳນວນຖ້ຽວທີ່ລົດແລ່ນ. ຜູ້ຮັບເໝົາຍ່ອຍວ່າລົດຂອງເຂົາເຮັດວຽກ 10 ຊົ່ວໂມງ, ແຕ່ຊິງຊັ່ງບັນທຶກພຽງສີ່ຖ້ຽວ. ບໍ່ມີໃຜພິສູດໄດ້ວ່າເກີດຫຍັງຂຶ້ນ ເພາະລົດຢູ່ໃນພູ ຫ່າງຈາກຫ້ອງການ 80 ກິໂລແມັດ. ຄູ່ມືນີ້ອະທິບາຍວິທີເລືອກ ແລະ ຕິດຕັ້ງລະບົບ GPS ທີ່ໃຫ້ຄຳຕອບແທ້ໃນສະພາບແບບນີ້.

ຄູ່ມືນີ້ເໝາະກັບໃຜ

ຜູ້ຮັບເໝົາບໍ່ແຮ່, ບໍລິສັດຂົນສົ່ງແຮ່ ແລະ ບໍລິສັດກໍ່ສ້າງ ທີ່ມີລົດບັນທຸກ, ລົດຂຸດ ແລະ ລົດບໍລິການແລ່ນຢູ່ຕາມແຂວງຕ່າງໆໃນລາວ. ຖ້າລົດບໍ່ແຮ່ຂະໜາດໃຫຍ່ໃນຂຸມບໍ່ຂອງທ່ານ ໃຊ້ລະບົບຄຸ້ມຄອງຂອງຜູ້ຜະລິດລົດຢູ່ແລ້ວ, ຄູ່ມືນີ້ຈະເວົ້າເຖິງສ່ວນທີ່ເຫຼືອ: ລົດສະໜັບສະໜູນ, ລົດຂອງຜູ້ຮັບເໝົາຍ່ອຍ, ລົດນ້ຳມັນ ແລະ ເສັ້ນທາງຂົນສົ່ງໄກ ຈາກບໍ່ແຮ່ໄປຮອດດ່ານຊາຍແດນ ຫຼື ໂຮງງານປຸງແຕ່ງ.

ເຄື່ອງຕິດຕາມເຮັດວຽກແນວໃດ

ເຄື່ອງ GPS tracker (ຖ້າເວົ້າໃຫ້ຖືກ ແມ່ນເຄື່ອງຮັບ GNSS ເພາະສ່ວນຫຼາຍໃຊ້ GLONASS ຫຼື BeiDou ນຳ) ຈະຫາຕຳແໜ່ງ, ຄວາມໄວ ແລະ ທິດທາງ ແລ້ວສົ່ງແພັກເກັດນ້ອຍໆຜ່ານເຄືອຂ່າຍມືຖືໄປຫາ server. ເຄື່ອງໃນກຸ່ມນີ້ຫຼາຍລຸ້ນ ລວມທັງອຸປະກອນແບບ JimiIoT ສື່ສານກັບ server ດ້ວຍໂປຣໂຕຄອນ binary ຕະກູນ GT06: ມີແພັກເກັດ login ທີ່ບັນຈຸເລກ IMEI ຂອງເຄື່ອງ, heartbeat ເປັນໄລຍະ, ແພັກເກັດຕຳແໜ່ງ ແລະ ແພັກເກັດແຈ້ງເຕືອນ.

ທ່ານບໍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເຂົ້າໃຈລະດັບ byte. ແຕ່ຕ້ອງຮູ້ວ່າ platform ຕ້ອງຮອງຮັບໂປຣໂຕຄອນທີ່ເຄື່ອງຂອງທ່ານໃຊ້ແທ້, ບໍ່ດັ່ງນັ້ນທ່ານຈະຖືກຜູກມັດກັບ server ຂອງຜູ້ຂາຍລາຍດຽວ.

ສັນຍານ: ບັນຫາແທ້ໃນລາວ

ຕາມເສັ້ນທາງເລກ 13 ແລະ ໃກ້ຕົວເມືອງແຂວງ, 4G ມັກໃຊ້ໄດ້ດີ. ແຕ່ໃນຮ່ອມພູ, ໃນຂຸມບໍ່ ແລະ ເທິງເສັ້ນທາງພູດອຍ ໃນແຂວງເຊັ່ນ ໄຊສົມບູນ, ອັດຕະປື ຫຼື ແຂວງພາກເໜືອ ມັກມີຊ່ວງບໍ່ມີສັນຍານຍາວໆ. ມີສອງເລື່ອງທີ່ຕ້ອງເບິ່ງ.

Store-and-forward. ເຄື່ອງຕ້ອງບັນທຶກຕຳແໜ່ງໄວ້ໃນໜ່ວຍຄວາມຈຳ ເມື່ອບໍ່ມີສັນຍານ ແລະ ສົ່ງຂຶ້ນ server ຕາມລຳດັບ ເມື່ອເຊື່ອມຕໍ່ໄດ້ຄືນ. ຖາມຜູ້ຂາຍວ່າ buffer ເກັບໄດ້ຈັກຈຸດ ແລ້ວທົດສອບແທ້: ຂັບເສັ້ນທາງທີ່ຮູ້ວ່າມີຈຸດອັບສັນຍານ ແລ້ວເບິ່ງວ່າເສັ້ນທາງໃນແຜນທີ່ບໍ່ມີເສັ້ນຊື່ໂດດຂ້າມ.

ເຕັກໂນໂລຊີເຄືອຂ່າຍ. ໃນປີ 2026 ພວກເຮົາຈະບໍ່ເລືອກເຄື່ອງທີ່ຮອງຮັບແຕ່ 2G. ໃຫ້ເລືອກ 4G (LTE Cat-1 ຫຼື Cat-M1) ທີ່ຖອຍກັບໄປໃຊ້ 2G ໄດ້ ໃນບ່ອນທີ່ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຍັງເປີດ 2G ຢູ່. ຖ້າເສັ້ນທາງຜ່ານພື້ນທີ່ຂອງຜູ້ໃຫ້ບໍລິການສອງເຈົ້າ, ຄວນຖາມເລື່ອງ SIM ທີ່ roaming ລະຫວ່າງເຄືອຂ່າຍໃນລາວໄດ້ ຫຼື ເຄື່ອງສອງ SIM.

ສຳລັບພື້ນທີ່ບໍ່ມີສັນຍານມືຖືເລີຍ ກໍມີອຸປະກອນສື່ສານຜ່ານດາວທຽມ, ແຕ່ຄ່າຂໍ້ມູນເປັນອີກເລື່ອງໜຶ່ງ. ຟລີດສ່ວນຫຼາຍຍອມຮັບຄວາມຊັກຊ້າ ແລະ ອາໄສ store-and-forward.

ໄລຍະການສົ່ງຕຳແໜ່ງ ແລະ ຂະໜາດ buffer

ຕົວຢ່າງ: ລົດບັນທຸກແລ່ນ 12 ຊົ່ວໂມງຕໍ່ມື້ ແລະ ຕັ້ງໃຫ້ສົ່ງຕຳແໜ່ງທຸກ 30 ວິນາທີ ເມື່ອລົດເຄື່ອນທີ່. ນັ້ນແມ່ນ 120 ຈຸດຕໍ່ຊົ່ວໂມງ ຫຼື 1,440 ຈຸດຕໍ່ມື້. ຖ້າຊ່ວງບໍ່ມີສັນຍານຍາວສຸດໃນເສັ້ນທາງແມ່ນ 3 ຊົ່ວໂມງ, buffer ຕ້ອງເກັບໄດ້ຢ່າງໜ້ອຍ 360 ຈຸດ ບວກກັບເຫດການແຈ້ງເຕືອນ. ເຄື່ອງສ່ວນຫຼາຍເກັບໄດ້ຫຼາຍກວ່ານັ້ນ, ແຕ່ລຸ້ນລາຄາຖືກບາງລຸ້ນບໍ່ພໍ ຖ້າລົດຈອດຄ້າງຄືນໃນເຂດອັບສັນຍານ. ໃຫ້ຕັ້ງໃຫ້ສົ່ງເມື່ອລ້ຽວເກີນມຸມທີ່ກຳນົດນຳ, ເສັ້ນທາງໃນແຜນທີ່ຈະບໍ່ຕັດມຸມໂຄ້ງພູ.

ການຕິດຕັ້ງໃສ່ລົດບັນທຸກໜັກ

ສິ່ງທີ່ມັກມີບັນຫາໃນໜ້າງານ ສ່ວນຫຼາຍບໍ່ແມ່ນຕົວເຄື່ອງ, ແຕ່ແມ່ນວຽກຕິດຕັ້ງ.

• ລົດບັນທຸກໜັກໃຊ້ໄຟ 24 V. ກວດຊ່ວງແຮງດັນຂາເຂົ້າ (ຫຼາຍລຸ້ນຮັບໄດ້ປະມານ 9–36 V ຫຼື ກວ້າງກວ່າ) ແລະ ໃສ່ຟິວໃນສາຍໄຟລ້ຽງ.
• ຄົນຂັບ ແລະ ຊ່າງມັກໃຊ້ ສະວິດຕັດໝໍ້ໄຟ. ເຄື່ອງທີ່ມີແບັດສຳຮອງໃນຕົວ ຈະຍັງລາຍງານການຕັດໄຟ ແລະ ຕຳແໜ່ງສຸດທ້າຍໄດ້.
• ການສັ່ນ ແລະ ຂີ້ຝຸ່ນ: ຍຶດເຄື່ອງຢູ່ຫຼັງຄອນໂຊນດ້ວຍຂາຈັບທີ່ແໜ້ນ, ບໍ່ແມ່ນມັດດ້ວຍສາຍຮັດຕິດກັບມັດສາຍໄຟ. ປິດຂົ້ວຕໍ່ໃຫ້ແໜ້ນ, ຂີ້ຝຸ່ນບໍ່ແຮ່ເຂົ້າໄດ້ທຸກບ່ອນ.
• ຕຳແໜ່ງເສົາອາກາດ: ເສົາ GNSS ຕ້ອງເຫັນທ້ອງຟ້າຜ່ານວັດສະດຸທີ່ບໍ່ແມ່ນໂລຫະ. ເຄື່ອງທີ່ເຊື່ອງໄວ້ກ້ອງຄອນໂຊນເຫຼັກ ຈະຫາຕຳແໜ່ງບໍ່ໄດ້ເມື່ອຢູ່ໃນຂຸມບໍ່.
• ລະດູຝົນ: ຕິດເຄື່ອງ ແລະ ຂົ້ວຕໍ່ໄວ້ສູງກວ່າລະດັບທີ່ນ້ຳສາດເຖິງ ເມື່ອລົດຂ້າມຫ້ວຍ ຫຼື ແລ່ນຜ່ານຂີ້ຕົມ.

ນ້ຳມັນ: ເຫດຜົນທີ່ບໍ່ແຮ່ສ່ວນຫຼາຍຊື້ລະບົບຕິດຕາມ

ຕຳແໜ່ງຢ່າງດຽວ ຄືນທຶນຍາກ. ນ້ຳມັນຕ່າງຫາກທີ່ຄືນທຶນ.

ນ້ຳມັນຫາຍໄປ 40 ລິດ ຕອນສອງໂມງເຊົ້າ, ເຄື່ອງດັບຢູ່, ໃນເຂດທີ່ບໍ່ຄວນມີໃຜຢູ່: ນີ້ແມ່ນລາຍງານທີ່ຜູ້ບໍລິຫານເປີດອ່ານແທ້. ຕ້ອງສອບທຽບຖັງທຸກໜ່ວຍ (ເຕີມເທື່ອລະຊ່ວງ, ຈົດປະລິມານທຽບກັບຄ່າທີ່ອ່ານໄດ້), ບໍ່ດັ່ງນັ້ນຕົວເລກຈະຖືກໂຕ້ແຍ້ງບໍ່ຈົບ.

ໝາຍເຫດ: ລົດບາງຍີ່ຫໍ້ບໍ່ສົ່ງລະດັບນ້ຳມັນອອກມາທາງ CAN bus ເລີຍ, ແລະ ລົດເກົ່າບາງຄັນບໍ່ມີ CAN bus. ໃຫ້ກວດລຸ້ນລົດແຕ່ລະແບບໃນຟລີດ ກ່ອນສະຫຼຸບວ່າບໍ່ຕ້ອງໃຊ້ເຊັນເຊີໃນຖັງ.

ຕົວຢ່າງການຄິດໄລ່: ເວລາຈອດຕິດເຄື່ອງ

ສົມມຸດວ່າລົດຂຸດໜຶ່ງຄັນຈອດຕິດເຄື່ອງປະໄວ້ 3 ຊົ່ວໂມງຕໍ່ກະ ແລະ ເຄື່ອງຍົນໃຊ້ນ້ຳມັນຕອນເດີນເບົາ 4 ລິດຕໍ່ຊົ່ວໂມງ (ກວດຕົວເລກແທ້ຈາກປຶ້ມຄູ່ມືເຄື່ອງຍົນຂອງທ່ານ). ນັ້ນແມ່ນ 12 ລິດຕໍ່ກະ. ເຮັດວຽກ 26 ມື້ຕໍ່ເດືອນ ເທົ່າກັບ 312 ລິດຕໍ່ເດືອນ ຕໍ່ຄັນ. ຖ້າມີລົດຂຸດ ແລະ ລົດບັນທຸກແບບນີ້ 20 ຄັນ, ລວມເປັນ 6,240 ລິດຕໍ່ເດືອນ ທີ່ບໍ່ໄດ້ຂົນແຮ່ຈັກກ້ອນ. ການຫຼຸດເວລາຈອດຕິດເຄື່ອງລົງເຄິ່ງໜຶ່ງ ມັກເປັນເງິນທີ່ເຫັນໄດ້ໄວທີ່ສຸດຈາກລະບົບນີ້. ສຳລັບລົດຂຸດ ໃຫ້ລາຍງານເປັນຊົ່ວໂມງເຄື່ອງ ບໍ່ແມ່ນກິໂລແມັດ.

ເລືອກເຊັນເຊີຕາມປະເພດລົດ

ກ້ອງໃນລົດ ແລະ ການກວດຄວາມເມື່ອຍລ້າ

ລະບົບວິດີໂອໃນລົດ (MDVR ຫຼື dashcam ທີ່ເຊື່ອມ 4G) ສາມາດມີກ້ອງຫັນໜ້າຫາຄົນຂັບ ທີ່ກວດຫາການຫຼັບຕາ, ການຫາວ ແລະ ການໃຊ້ໂທລະສັບ ແລ້ວແຈ້ງເຕືອນທັນທີ. ສຳລັບກະກາງຄືນເທິງເສັ້ນທາງພູ ນີ້ເປັນເລື່ອງຄວາມປອດໄພແທ້. ແຕ່ວິດີໂອໃຊ້ຂໍ້ມູນຫຼາຍກວ່າຕຳແໜ່ງຫຼາຍເທົ່າ: ໃຫ້ອັບໂຫຼດສະເພາະຄລິບສັ້ນຂອງເຫດການ ແລະ ເກັບວິດີໂອເຕັມໄວ້ໃນບັດຄວາມຈຳໃນລົດ. ແຈ້ງຄົນຂັບກ່ອນວ່າມີກ້ອງ ແລະ ກຳນົດວ່າໃຜເບິ່ງຄລິບໄດ້.

ລະບຸຕົວຄົນຂັບ ແລະ ພຶດຕິກຳການຂັບ

ໃຫ້ຄົນຂັບແຕ່ລະຄົນມີບັດ RFID ຫຼື ກະແຈ iButton ແລະ ໃຫ້ເຄື່ອງບັນທຶກວ່າໃຜກຳລັງຂັບ. ໃຊ້ຮ່ວມກັບການແຈ້ງເຕືອນເບຣກແຮງ, ຂັບໄວເກີນ ແລະ ຈອດຕິດເຄື່ອງ. ເວລາຈອດຕິດເຄື່ອງເປັນເລື່ອງທີ່ຄົນມັກມອງຂ້າມ: ລົດຂຸດທີ່ຕິດເຄື່ອງປະໄວ້ສາມຊົ່ວໂມງຕໍ່ກະ ເຜົານ້ຳມັນແທ້ໆ.

Geofence ທີ່ໃຊ້ໄດ້ແທ້

ແຕ້ມເຂດອ້ອມຂຸມບໍ່, ເຄື່ອງໂມ່, ຊິງຊັ່ງລົດ, ຈຸດເຕີມນ້ຳມັນ, ໂຮງສ້ອມ ແລະ ບ້ານທີ່ຢູ່ແຄມເສັ້ນທາງຂົນສົ່ງ. ຕັ້ງຄວາມໄວຈຳກັດໃຫ້ຕ່ຳລົງໃນເຂດບ້ານ ແລະ ແຈ້ງເຕືອນເມື່ອເຂົ້າ-ອອກເຂດໃນຕອນກາງຄືນ. Geofence ສິບຈຸດທີ່ເລືອກມາດີ ມີຄ່າກວ່າສອງຮ້ອຍຈຸດທີ່ບໍ່ມີໃຜເບິ່ງ.

Platform: multi-tenant, ສິດຜູ້ໃຊ້ ແລະ ໄລຍະເກັບຂໍ້ມູນ

ວຽກບໍ່ແຮ່ມັກມີເຈົ້າຂອງໂຄງການ, ຜູ້ຮັບເໝົາຫຼັກ ແລະ ຜູ້ຮັບເໝົາຍ່ອຍຫຼາຍເຈົ້າ. Platform ແບບ multi-tenant ໃຫ້ແຕ່ລະບໍລິສັດເຫັນແຕ່ລົດຂອງຕົນ, ສ່ວນເຈົ້າຂອງໂຄງການເຫັນທັງໝົດ. ສິ່ງທີ່ຕ້ອງກວດ:

• ສິດຕາມບົດບາດ (ຜູ້ຈັດລົດ, ຜູ້ຄຸມນ້ຳມັນ, ຜູ້ບໍລິຫານເບິ່ງຢ່າງດຽວ)
• ສົ່ງອອກລາຍງານເປັນ Excel/PDF ແລະ ມີ API ເຊື່ອມກັບ ERP ຫຼື ລະບົບຊິງຊັ່ງ
• ໄລຍະເກັບຂໍ້ມູນ: ເກັບຈຸດຕຳແໜ່ງດິບໄດ້ດົນປານໃດ (ພວກເຮົາຢາກໄດ້ຢ່າງໜ້ອຍ 6–12 ເດືອນ ສຳລັບກໍລະນີໂຕ້ແຍ້ງເລື່ອງນ້ຳມັນ) ແລະ ເກັບຂໍ້ມູນສະຫຼຸບໄດ້ດົນກວ່ານັ້ນບໍ່
• Server ຢູ່ໃສ ແລະ ຂໍ້ມູນເປັນຂອງໃຜ ຖ້າປ່ຽນຜູ້ໃຫ້ບໍລິການ

ຄວາມຜິດພາດທີ່ພົບເລື້ອຍ

• ຊື້ເຄື່ອງກ່ອນ ແລ້ວຈຶ່ງມາຖາມວ່າ platform ຮອງຮັບໂປຣໂຕຄອນບໍ່.
• ບໍ່ສອບທຽບຖັງ, ສະນັ້ນລາຍງານນ້ຳມັນທຳອິດກໍຖືກປະຕິເສດ.
• ຕັ້ງແຈ້ງເຕືອນຫຼາຍເກີນ ຈົນຫົວໜ້າງານປິດການແຈ້ງເຕືອນທັງໝົດ.
• ບໍ່ມີຜູ້ຮັບຜິດຊອບຕໍ່ອາຍຸ SIM. ເມື່ອ SIM ໝົດເງິນ ລົດກໍ "ຫາຍ" ຈາກແຜນທີ່.
• ບໍ່ກວດວ່າມີໃຜຖອດສາຍໄຟ. ໃຫ້ຕັ້ງແຈ້ງເຕືອນເມື່ອໄຟຫຼັກຖືກຕັດ ແລະ ກວດລາຍງານທຸກອາທິດ.

ລາຍການກວດກາສຳລັບການທົດລອງ

1. ເລືອກ 5 ຄັນ ທີ່ແລ່ນເສັ້ນທາງທີ່ສັນຍານບໍ່ດີທີ່ສຸດ, ມີທັງລົດບັນທຸກ ແລະ ລົດຂຸດ.
2. ສອບທຽບຖັງນ້ຳມັນທຸກຄັນ ແລະ ເກັບຕາຕະລາງສອບທຽບໄວ້.
3. ແຕ້ມ geofence ບໍ່ເກີນ 10 ຈຸດ ແລະ ຕົກລົງວ່າໃຜໄດ້ຮັບແຈ້ງເຕືອນໃດ.
4. ຫຼັງ 2 ອາທິດ ທຽບຈຳນວນຖ້ຽວໃນລະບົບກັບໃບຊິງຊັ່ງ.
5. ຫຼັງ 4 ອາທິດ ວັດຊ່ວງຂໍ້ມູນຂາດຫາຍ, ຄວາມແມ່ນຍຳນ້ຳມັນ ແລະ ຈຳນວນເທື່ອທີ່ຫົວໜ້າງານເປີດ dashboard.

ຄຳແນະນຳຂອງພວກເຮົາ

ທົດລອງຕິດຫ້າຄັນ ເປັນເວລາໜຶ່ງເດືອນ ໃນເສັ້ນທາງທີ່ຮ້າຍທີ່ສຸດ ກ່ອນຈະຊື້ຮ້ອຍເຄື່ອງ. ວັດເບິ່ງວ່າຊ່ວງຂໍ້ມູນຂາດຫາຍມີຫຼາຍປານໃດແທ້, ຄ່ານ້ຳມັນແມ່ນຍຳປານໃດຫຼັງສອບທຽບ ແລະ ຫົວໜ້າງານເປີດເບິ່ງ dashboard ແທ້ບໍ່? ຂອບເຂດງານຕິດຕັ້ງຂອງພວກເຮົາຢູ່ທີ່ໜ້າ GPS Fleet Tracking. ຖ້າຕ້ອງການວັດຝຸ່ນ ຫຼື ລະດັບນ້ຳໃນບໍ່ນຳ, ເບິ່ງ IoT ຕິດຕາມສະພາບແວດລ້ອມ.

ສົ່ງແຜນທີ່ເສັ້ນທາງ ແລະ ຈຳນວນລົດມາໃຫ້ພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຈະໝາຍຈຸດທີ່ຄາດວ່າສັນຍານອັບ ແລະ ສະເໜີແຜນທົດລອງຕິດຕັ້ງ.