ລະບົບແຈ້ງເຫດໄຟໄໝ້ Conventional ກັບ Addressable: ເລືອກແບບໃດ

ຕີສອງ, ຕູ້ສະແດງ "Zone 3"

ຕອນຕີສອງ, ຕູ້ແຈ້ງເຫດໃນລັອບບີໂຮງແຮມດັງຂຶ້ນ ແລະ ສະແດງພຽງ "Zone 3 ມີເຫດ". Zone 3 ແມ່ນຊັ້ນສອງທັງຊັ້ນ, 20 ຫ້ອງ, ແຂກນອນຫຼັບຢູ່. ຍາມກາງຄືນຕ້ອງແລ່ນເຄາະປະຕູທີລະຫ້ອງ. ຖ້າເປັນໄຟແທ້, ທຸກນາທີມີຄວາມໝາຍ. ຖ້າເປັນເຫດປອມ, ແຂກທັງຊັ້ນຕື່ນ ແລະ ພະນັກງານເລີ່ມບໍ່ເຊື່ອລະບົບ. ຄຳຖາມຫຼັກໃນການເລືອກລະບົບແຈ້ງເຫດໄຟໄໝ້ ຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນ "ຍີ່ຫໍ້ໃດ", ແຕ່ແມ່ນ "ທ່ານຕ້ອງຮູ້ຕຳແໜ່ງໄຟລະອຽດປານໃດ ແລະ ໄວປານໃດ".

ສອງແນວຄິດ, ຄຳຖາມດຽວ: ໄຟໄໝ້ຢູ່ໃສ

ລະບົບແຈ້ງເຫດໄຟໄໝ້ທຸກລະບົບ ເຮັດວຽກຄືກັນ: ຫົວຈັບກວດພົບຄວັນ ຫຼື ຄວາມຮ້ອນ, ຕູ້ຄວບຄຸມຕັດສິນໃຈ, ສຽງແຈ້ງເຕືອນດັງ. ສິ່ງທີ່ແຕກຕ່າງແມ່ນ ຕູ້ບອກທ່ານໄດ້ລະອຽດປານໃດວ່າເຫດເກີດຢູ່ໃສ.

Conventional (ແບບ zone). ຫົວຈັບຫຼາຍໂຕຕໍ່ຂະໜານກັນ ຢູ່ໃນສາຍວົງຈອນ zone ດຽວ, ປິດທ້າຍສາຍດ້ວຍຕົວຕ້ານທານ end-of-line. ເມື່ອຫົວຈັບໂຕໃດໂຕໜຶ່ງເຮັດວຽກ, ຕູ້ຈະຮູ້ພຽງແຕ່ "Zone 3 ມີເຫດ".

Addressable. ຫົວຈັບ, ປຸ່ມກົດແຈ້ງເຫດ ແລະ module ແຕ່ລະໂຕມີທີ່ຢູ່ (address) ຂອງຕົນ ຢູ່ໃນສາຍ loop. ຕູ້ຈະສະແດງ "ຫົວຈັບຄວັນ 2-047, ຫ້ອງເກັບເຄື່ອງຊັ້ນ 2". ຕູ້ຍັງອ່ານຄ່າ analog ຈາກຫົວຈັບແຕ່ລະໂຕ, ຈຶ່ງເຕືອນໄດ້ວ່າຫົວຈັບໃດເປື້ອນ ກ່ອນມັນຈະແຈ້ງເຫດປອມ.

ຍັງມີທາງເລືອກທີສາມ: ລະບົບໄຮ້ສາຍ (wireless) ທີ່ເປັນ addressable. ເໝາະກັບອາຄານເກົ່າ ຫຼື ອາຄານອະນຸລັກ ທີ່ເຈາະຝາ ຫຼື ເດີນທໍ່ບໍ່ໄດ້, ແຕ່ຕ້ອງປ່ຽນຖ່ານຂອງອຸປະກອນເປັນໄລຍະ ແລະ ລາຄາຕໍ່ຈຸດສູງກວ່າ.

ຕາຕະລາງປຽບທຽບ

ແຖວສຸດທ້າຍສຳຄັນກວ່າທີ່ຫຼາຍຄົນຄິດ. ເມື່ອເລືອກຕູ້ addressable ແລ້ວ, ທ່ານຜູກມັດກັບ protocol ນັ້ນໄປອີກ 10–15 ປີ. ກ່ອນສັ່ງ, ຖາມວ່າອາໄຫຼ່ມີຢູ່ຕົວແທນຈຳໜ່າຍໃນໄທ ຫຼື ຕ້ອງສັ່ງຈາກຕ່າງປະເທດ.

ພວກເຮົາເລືອກແບບໃດ ເມື່ອໃດ

ສຳລັບຮ້ານຄ້າ, ຫ້ອງການນ້ອຍ ຫຼື ສາງ ທີ່ມີຫົວຈັບບໍ່ເກີນປະມານ 30–40 ໂຕ ແລະ ຫ້ອງບໍ່ຫຼາຍ, ລະບົບ conventional ທີ່ແບ່ງ zone ຢ່າງມີເຫດຜົນ ກໍພຽງພໍ ແລະ ຊ່າງໃນທ້ອງຖິ່ນສ້ອມແປງໄດ້ງ່າຍ. ສຳລັບໂຮງແຮມ, ໂຮງໝໍ, ອາຄານຫຼາຍຊັ້ນ ຫຼື ສະຖານທີ່ທີ່ມີຫ້ອງຈຳນວນຫຼາຍ, ພວກເຮົາແນະນຳ addressable. ໃນໂຮງແຮມ 80 ຫ້ອງ, ການຮູ້ວ່າ "ຫ້ອງ 312" ທັນທີ ແມ່ນຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງການກວດສອບສອງນາທີ ກັບ ສິບຫ້ານາທີ.

ກ່ອນອອກແບບ ໃຫ້ກວດກັບຜູ້ອອກແບບອາຄານ ແລະ ຂໍ້ກຳນົດໃນສັນຍາຂອງໂຄງການ ສະເໝີ.

ປະເພດຫົວຈັບ: ໃສ່ໃຫ້ຖືກຫ້ອງ

• ຫົວຈັບຄວັນແບບ photoelectric (optical): ຫ້ອງການ, ຫ້ອງນອນ, ທາງຍ່າງ, ຫ້ອງ server.
• ຫົວຈັບຄວາມຮ້ອນ (fixed ຫຼື rate-of-rise): ເຮືອນຄົວ, ບ່ອນຈອດລົດ, ຫ້ອງເຄື່ອງປັ່ນໄຟ. ບ່ອນທີ່ມີຄວັນ ຫຼື ອາຍນ້ຳຕາມປົກກະຕິ.
• Multi-sensor (ຄວັນ + ຄວາມຮ້ອນ): ບ່ອນທີ່ຕ້ອງການຫຼຸດການແຈ້ງເຫດປອມ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງຍອມໃຫ້ຊ້າ.
• Beam detector: ສາງ ແລະ ໂຮງງານເພດານສູງ, ບ່ອນທີ່ຫົວຈັບຕິດເພດານເຂົ້າເຖິງຍາກ.
• Aspirating (ດູດອາກາດ): ຫ້ອງ server ແລະ ຫ້ອງທີ່ຕ້ອງການກວດພົບໄວທີ່ສຸດ.

ໄລຍະຫ່າງ: ພາຍໃຕ້ BS 5839-1, ເພດານຮາບ, ທຸກຈຸດໃນຫ້ອງຕ້ອງຢູ່ຫ່າງຈາກຫົວຈັບຄວັນບໍ່ເກີນ 7.5 m ແລະ ຫົວຈັບຄວາມຮ້ອນບໍ່ເກີນ 5.3 m. ໃນທາງຍ່າງແຄບ ນັ້ນໝາຍຄວາມວ່າຫົວຈັບຄວັນຫ່າງກັນໄດ້ເຖິງປະມານ 15 m. NFPA 72 ໃຊ້ວິທີຄິດຕ່າງກັນ, ສະນັ້ນ ໃຫ້ໃຊ້ຕົວເລກຂອງມາດຕະຖານທີ່ໂຄງການເລືອກ.

ສິ່ງທີ່ພົບເລື້ອຍໃນລາວ: ຫົວຈັບຄວັນໃນເຮືອນຄົວໂຮງແຮມ ແຈ້ງເຫດປອມທຸກອາທິດ, ພະນັກງານກໍເລີຍຖອດອອກ ຫຼື ປິດ zone ໄວ້. ແລະ ໃນລະດູຝົນ ຄວາມຊື້ນສູງ ກັບ ແມງໄມ້ໃນຫົວຈັບ ກໍເຮັດໃຫ້ແຈ້ງເຫດປອມໄດ້. ເລືອກຫົວຈັບໃຫ້ຖືກກັບສະພາບຫ້ອງ ຕັ້ງແຕ່ມື້ທຳອິດ.

ການເລືອກຂະໜາດຕູ້ຄວບຄຸມ

1. ນັບອຸປະກອນທັງໝົດ: ຫົວຈັບ, ປຸ່ມກົດ, ສຽງແຈ້ງເຕືອນ, input/output module.
2. Addressable: ຮັກສາການໃຊ້ງານແຕ່ລະ loop ໃຫ້ຕ່ຳກວ່າຂີດຈຳກັດປະມານ 20–25% ສຳລັບການຂະຫຍາຍ ແລະ ກວດການຄິດໄລ່ແຮງດັນຕົກ ຂອງກະແສໄຟສຽງແຈ້ງເຕືອນ.
3. Conventional: ວາງແຜນ zone ໃຫ້ກົງກັບພື້ນທີ່ທີ່ຊອກຫາງ່າຍ ແລະ ເຫຼືອ zone ວ່າງໄວ້.
4. ແບັດສຳຮອງ: BS 5839-1 ສະບັບ 2025 (ໃຊ້ແທນສະບັບ 2017 ຕັ້ງແຕ່ເດືອນເມສາ 2025) ກຳນົດຄ່າຕັ້ງຕົ້ນ 24 ຊົ່ວໂມງ standby ບວກ 30 ນາທີແຈ້ງເຫດ ແລະ ໃຫ້ຕິດປ້າຍວັນທີຕິດຕັ້ງໃສ່ແບັດ. NFPA 72 ໃຊ້ 24 ຊົ່ວໂມງ standby ບວກ 5 ນາທີແຈ້ງເຫດ (15 ນາທີ ສຳລັບລະບົບປະກາດສຽງອົບພະຍົບ).

ຕົວຢ່າງ: ໂຮງແຮມ 80 ຫ້ອງ, 4 ຊັ້ນ

ພວກເຮົາຈະແບ່ງເປັນ 2 loop (ຊັ້ນ 1–2 ແລະ ຊັ້ນ 3–4) ປະມານ 95 ຈຸດຕໍ່ loop. Loop ທີ່ຮອງຮັບ 200 ຈຸດ ຈະໃຊ້ພຽງເຄິ່ງໜຶ່ງ, ເຫຼືອບ່ອນຂະຫຍາຍ ແລະ ຖ້າ loop ໜຶ່ງມີບັນຫາ ອີກ loop ຍັງເຮັດວຽກ. ໃສ່ isolator ຢ່າງໜ້ອຍລະຫວ່າງແຕ່ລະຊັ້ນ.

ແບັດ: ສົມມຸດຕູ້ກິນກະແສ 0.35 A ຕອນ standby ແລະ 2.5 A ຕອນແຈ້ງເຫດ: (0.35 × 24) + (2.5 × 0.5) = 9.65 Ah. ບວກ 25% ເຜື່ອແບັດເສື່ອມ ໄດ້ປະມານ 12 Ah, ດັ່ງນັ້ນເລືອກແບັດ 12 V ຂະໜາດ 17 Ah ສອງໜ່ວຍຕໍ່ອະນຸກົມເປັນ 24 V. ໃຊ້ຕົວເລກກະແສແທ້ຈາກ datasheet ຂອງຕູ້ ແລະ ອຸປະກອນທຸກຄັ້ງ.

ຖ້າເຮັດແບບ conventional ໃນອາຄານດຽວກັນ, ຕ້ອງໃຊ້ປະມານ 16–20 zone ຈຶ່ງຈະຊອກຫາຈຸດເກີດເຫດໄດ້ໄວພໍ, ແລະ ຄ່າສາຍ ແລະ ແຮງງານ ຈະກິນສ່ວນຕ່າງຂອງລາຄາອຸປະກອນໄປເກືອບໝົດ.

ມາດຕະຖານ

ໂຄງການໃນລາວມັກອີງໃສ່ມາດຕະຖານສາກົນ: NFPA 72 (ສະຫະລັດ), EN 54 (ມາດຕະຖານອຸປະກອນຂອງເອີຣົບ) ແລະ BS 5839-1 (ຫຼັກການອອກແບບຂອງອັງກິດ). ໂຄງການທີ່ໄດ້ທຶນຈາກຕ່າງປະເທດ ຫຼື ໂຮງແຮມເຄືອຂ່າຍສາກົນ ມັກກຳນົດມາດຕະຖານໃດໜຶ່ງໃນສັນຍາ. ສິ່ງສຳຄັນ: ເລືອກມາດຕະຖານດຽວ ແລະ ໃຊ້ໃຫ້ສະໝ່ຳສະເໝີ ຕັ້ງແຕ່ການອອກແບບ ຮອດການທົດສອບສົ່ງມອບ. ຢ່າປະສົມ.

ການເຊື່ອມຕໍ່ກັບລະບົບອື່ນ

• Access control: ເມື່ອແຈ້ງເຫດ, ປະຕູທີ່ຢູ່ເສັ້ນທາງໜີໄຟ ຕ້ອງປົດລັອກອັດຕະໂນມັດ. ວິທີທີ່ພວກເຮົາມັກ: relay ຈາກຕູ້ແຈ້ງເຫດ ຕັດໄຟລ້ຽງກອນແມ່ເຫຼັກ (fail-safe) ໂດຍກົງ, ບໍ່ແມ່ນສົ່ງຄຳສັ່ງຜ່ານ software ຂອງ ລະບົບຄວບຄຸມການເຂົ້າອອກ ຢ່າງດຽວ. ຖ້າເຄືອຂ່າຍລົ້ມ, ປະຕູຕ້ອງເປີດໄດ້ຢູ່.
• CCTV: ສົ່ງສັນຍານແຈ້ງເຫດໄປ NVR ຫຼື VMS ໃຫ້ສະແດງກ້ອງໃນ zone ນັ້ນຂຶ້ນຈໍ ແລະ ບັນທຶກເຫດການ. ຊ່ວຍໃຫ້ຫ້ອງຄວບຄຸມຢືນຢັນເຫດໄດ້ໄວ.
• ລິຟ, ພັດລົມ ແລະ ແອຣ໌: ສົ່ງລິຟລົງຊັ້ນທີ່ກຳນົດ, ປິດ AHU ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຄວັນກະຈາຍ. ລະບົບນີ້ຕ້ອງອອກແບບຮ່ວມກັບວິສະວະກອນເຄື່ອງກົນ.

ສິ່ງທີ່ຕ່າງໄປໃນສະພາບລາວ

• ໄຟດັບເລື້ອຍ: ແບັດຂອງຕູ້ຖືກໃຊ້ຈິງເກືອບທຸກອາທິດ, ຈຶ່ງເສື່ອມໄວກວ່າທີ່ datasheet ບອກ. ກວດແບັດທຸກ 6 ເດືອນ ແລະ ປ່ຽນຕາມອາຍຸ, ຢ່າລໍໃຫ້ຕູ້ຂຶ້ນ fault.
• ຟ້າຜ່າ: loop ທີ່ແລ່ນລະຫວ່າງອາຄານ ຢູ່ເໝືອງ ຫຼື ໂຮງງານ ຮັບໄຟກະຊາກໄດ້ງ່າຍ. ໃຊ້ໄຟເບີລະຫວ່າງຕູ້ ຫຼື ອຸປະກອນກັນໄຟກະຊາກທີ່ຖືກຕ້ອງ.
• ຂີ້ຝຸ່ນ: ໃນເໝືອງ ແລະ ໂຮງງານ ຫົວຈັບຄວັນເປື້ອນໄວ. ພິຈາລະນາ heat, beam ຫຼື aspirating ທີ່ມີ filter.
• ຊ່າງ: ລະບົບ addressable ຕ້ອງການຊ່າງທີ່ມີ software ແລະ ລະຫັດເຂົ້າໃຊ້ຕູ້. ໃຫ້ແນ່ໃຈວ່າທ່ານໄດ້ຮັບໄຟລ໌ຕັ້ງຄ່າ ແລະ ລະຫັດຂອງຕູ້ ຕອນສົ່ງມອບ.

ການທົດສອບ ແລະ ບຳລຸງຮັກສາ

• ທຸກອາທິດ: ທົດສອບປຸ່ມກົດ 1 ຈຸດ ໝູນວຽນກັນ, ກວດໜ້າຕູ້ວ່າບໍ່ມີ fault.
• ທຸກ 6 ເດືອນ ຫຼື ຕາມມາດຕະຖານທີ່ໃຊ້: ທົດສອບຫົວຈັບດ້ວຍຄວັນທົດສອບ ຫຼື ເຄື່ອງເປົ່າຄວາມຮ້ອນ, ກວດແບັດ ແລະ ສຽງແຈ້ງເຕືອນ.
• ທຸກປີ: ທົດສອບອຸປະກອນໃຫ້ຄົບທຸກໂຕ ແລະ ທົດສອບການເຊື່ອມຕໍ່ກັບປະຕູ, ລິຟ ແລະ CCTV ແທ້.
• ຈົດທຸກຢ່າງໃນສະໝຸດບັນທຶກ. ຂີ້ຝຸ່ນ ແລະ ຄວາມຊື້ນ ເຮັດໃຫ້ຫົວຈັບເສື່ອມໄວກວ່າໃນອາກາດເຢັນ, ຈຶ່ງຕ້ອງທຳຄວາມສະອາດ ຫຼື ປ່ຽນຕາມຄຳແນະນຳຂອງຜູ້ຜະລິດ.

ສິ່ງທີ່ພວກເຮົາພົບເລື້ອຍ

1. Zone ຖືກປິດ (disable) ໄວ້ຫຼາຍເດືອນ ເພາະແຈ້ງເຫດປອມ ແລະ ບໍ່ມີໃຜເປີດຄືນ.
2. ຫົວຈັບຍັງມີຝາກັນຂີ້ຝຸ່ນສີແດງ ທີ່ໃສ່ໄວ້ຕອນກໍ່ສ້າງ.
3. ແບັດໃນຕູ້ບວມ ຫຼື ໝົດອາຍຸ ແລະ ບໍ່ມີປ້າຍວັນທີ.
4. ປະຕູໜີໄຟລັອກດ້ວຍກອນແມ່ເຫຼັກ ທີ່ບໍ່ໄດ້ເຊື່ອມກັບຕູ້ແຈ້ງເຫດເລີຍ.
5. ບໍ່ມີແຜນຜັງ zone ຕິດໄວ້ຂ້າງຕູ້, ຍາມອ່ານໜ້າຈໍບໍ່ອອກ.
6. ຜູ້ຮັບເໝົາເກົ່າໜີໄປ ພ້ອມກັບລະຫັດຕູ້, ບໍ່ມີໃຜແກ້ໄຂໂປຣແກຣມໄດ້.

ສົ່ງແບບແປນອາຄານ ແລະ ລາຍຊື່ຫ້ອງມາໃຫ້ພວກເຮົາ, ພວກເຮົາຈະສະເໜີຮູບແບບ zone ຫຼື loop ແລະ ປະເພດຫົວຈັບສຳລັບແຕ່ລະຫ້ອງ. ລາຍລະອຽດຂອບເຂດງານຢູ່ທີ່ໜ້າ ລະບົບແຈ້ງເຫດໄຟໄໝ້.